Barry Windsor-Smith.

Początkowo miałem zamiar opisać z grubsza całą twórczość Barry'ego Windsor-Smitha ale po odwiedzeniu jego strony stwierdziłem, że nie ma to sensu. To chyba najlepsza strona autorska jaką widziałem - z mnóstwem grafik, ciekawostek, wywiadów i opisem jego twórczości na przestrzeni lat. W zasadzie niczego nie trzeba dodawać.

Tym niemniej, nie mogłem oprzeć się możliwości wrzucenia choćby paru niesamowitych grafik.

Artemida i Apollo. Okładka do Star Reach.

Gaja

Salome

Fragment komiksu "Zwodzenie" (The Beguiling). Oryginalnie opublikowany w magazynie "Epic Illustrated" nr 16 z lutego 1983 r. Cały komiks można przeczytać tutaj.

Okładka Marvel Comics Presents nr 79 z instrukcjami dla kolorysty.

Psyche

Upadły Ikar

Dodatkowo parę zdjęć z okresu "The Studio".

Od lewej: Wrightson, Jones i Windsor-Smith

Windsor-Smith i Jones

W 2008 r. Barry Windsor-Smith został uhonorowany nagrodą Eisnera za całokształt twórczości (Hall of Fame).

Źródła: 1, 2.

Google Comics.

Wszyscy, którzy używają iGoogle doskonale zapewne wiedzą o możliwości dodawania tzw. motywów, które urozmaicają wizualnie naszą stronę startową. Ostatnio pojawiła się możliwość pobrania jednego z komiksowych motywów. Każdy pewnie znajdzie coś dla siebie. U mnie pojawił się Hellboy.

Jeffrey (Catherine) Jones.

Artystyczna historia Jeffa Jonesa datuje się na początek lat 70. XX w. W 1970 r. powstał amerykański humorystyczny magazyn "National Lampoon", gdzie Jones zamieszczał cykl jednoplanszówek zatytułowany „Idyl”. W latach 1975 – 1979, dzielił w Nowym Jorku pracownię wspólnie z innymi legendarnymi artystami: Bernie Wrightsonem, Barry Windsor-Smithem i Michaelem Williamem Kalutą, zwaną „The Studio”. W efekcie, w 1979 r., powstał album zbierający prace wszystkich artystów.

Okładka "The Studio".

"The Studio" w latach 70. Od lewej: Wrightson, Jones, Windsor-Smith, Kaluta

W zacisznym rogu

Cnota

Ślepy narcyz

W latach 1981 - 84 Jones stworzył kolejny cykl jednoplanszówek publikowanych w magazynie „Heavy Metal”, zatytułowany „I’m age”. Poniżej przykłady.


To co cechuje twórczość Jonesa z lat 70. i 80. to nie tylko świetny warsztat i oryginalność ale przede wszystkim inteligentne poczucie humoru paradoksalnie przepełnione wszechobecną u niego melancholią i zadumą, a także filozofią.

Pod koniec lat 90., na skutek problemów osobistych Jones przeszedł operację zmiany płci. W 2004 internetowy serwis Sequential Tart przeprowadził z Jones ciekawy wywiad, którego przekład początku (dotyczący „The Studio”) zamieszczam poniżej.

Sequential Tart: Z jakiej Twojej pracy jesteś najbardziej dumna?

Catherine Jeffrey Jones: Chyba z “Sophie's Choice”. Naprawdę trudno powiedzieć. Idealnie jest wtedy, gdy najlepszą jest ta, którą zrobiłeś jako ostatnią (uśmiech). Jeżeli chodzi o komiksy, cztery lata temu napisałam i narysowałam „I Bled the Sea” To czarno-biały komiks. Nie lubię koloru w rysunkach. Czerń i biel ma w sobie siłę, abstrakcyjną jakość w sobie, która pozwala widzowi użyć wyobraźni. Kiedy robię rysunki tuszem, to są one czarno-białe.

ST: Czy oddźwięk na „The Studio”, nawet po tych wszystkich latach, jest dla Ciebie zaskoczeniem?

JCJ: Tak. Zaskakuje mnie. To trwało tylko trzy lata, ale wywarło duże wrażenie na wielu ludziach. Zrobiliśmy wiele nowatorskich prac gdy „The Studio” działało.

ST: Czy praca w „The Studio” pomogła Ci jako artyście, a jeśli tak, to w jaki sposób?

JCJ: Tak, to pomogło, bo nie byłam odosobniona. Praca z innymi artystami w pobliżu, którzy pod pewnymi względami różnią się od siebie, ale można było się do nich przejść, zobaczyć co robią, rozmawiać o tym i w ten sposób „zasilać się”. Wspominam ten okres z dużym sentymentem.

ST: Kto był jokerem w grupie?

JCJ: Michael (Kaluta).

ST: Czy któryś z was działał jako lider grupy?

JCJ: Jedna osoba próbowała, ale nigdy jej się nie udało. Artyści nie są łatwi do kontrolowania.

W Polsce Jeff Jones znany jest jedynie z paru odcinków "Idyl" publikowanego niegdyś w magazynie "Komiks-Fantastyka".

Źródła: 1, 2, 3, 4.