Cromwell Stone

Wybrane nowości wydawnicze we Francji (kwiecień - czerwiec 2011).

2011-07-07T22:12:00.001+02:00

Bractwo, tom 1 (sc. Juan Diaz Canales; rys. Jose-Luis Munuera)

Stany Zjednoczone, rok 1863. Trwa wojna domowa. Gdzieś w stanie Indiana grupa mężczyzn i kobiet dzieląc się swoją własnością tworzy małą społeczność próbując wprowadzić w życie komunę. Tak zwane "Bractwo" oparte jest na delikatnej równowadze. Wkrótce pojawiają się podziały, w szczególności po pojawieniu się młodego chłopca odkrytego w pobliskim lesie. Pojawiają się doniesienia o "Potworze", który był widziany od czasu znalezienia chłopca i który zdaje się pilnować chłopca. Do podzielonej już społeczności przybywa grupa żołnierzy... Nowa seria scenarzysty Blacksada i rysownika Navis, spin-offa Armady. Przykładowe plansze można obejrzeć tutaj.

* * *

Siedem, tom 8: Ocaleni (sc. Luca Blengino; rys. Denys)

Kolejny tom serii, w której każdy kolejny album tworzą inni autorzy. Alpy francuskie. Zmylony śnieżycą samochód wjeżdża do tunelu. W aucie jedzie znany neurolog, jego żona i brat. Niedaleko za nimi inspektor Policji ściga parę groźnych kryminalistów. Nieświadomie wszyscy zmierzają w piekielną pułapkę, z ich najgorszych koszmarów... Przykładowe plansze do obejrzenia tutaj.

* * *

Arq, tom 14: Intruz (sc. i rys. Andreas)

Odkąd Montana zabił Nonaca, pana umysłu, całe życie znika ze świata Arq: rośliny, zwierzęta, ludzie. Wszystko się rozpada, z wyjątkiem tych, którzy przybyli z zewnątrz. Dlatego Travis, Alanna, Julian, Laura i Montana przeżyli, ale na jak długo? Podczas gdy jedni uważają, że potrzebny jest nowy pan umysłu, inni chcą dostać się do realnego świata... Kilka plansz można obejrzeć na stronie wydawnictwa.

* * *

Zabójca, tom 9: Nieuczciwa konkurencja (sc. Matz; rys. Luc Jacamon)

Kolejny tom sensacyjnej serii, którą w planach ma wydawnictwo Taurus Media. Cała seria traktuje o losach profesjonalnego zabójcy z jego własnej perspektywy. Czytelnik śledzi jego myśli, odkrywa szczegóły jego życia poprzez "flashbacki", słucha jego monologów, przyzwyczaja się do nieubłaganej logiki samotnika i prawie mu współczuje... W tym miejscu można obejrzeć przykładowe plansze z tomu siódmego.

* * *

Sambre, tom 6: Widok na morze z Czyśćca... (sc. i rys. Yslaire)

Długo oczekiwana kontynuacja serii głównej Sambre (tom piąty ukazał się we Francji 8 lat temu). Maj 1857 r. Na pokładzie statku przewożącego skazańców transportowanych do Cayenne znajduje się Julia. Statek tonie lecz Julia, mimo łańcuchów, przeżywa... Dziesięć plansz można obejrzeć tutaj.

Wybrane nowości wydawnicze we Francji (styczeń - marzec 2011).

2011-07-07T13:42:00.001+02:00

Niestety ostatnio na łamach magazynu KZ przestały się pojawiać omówienia wybranych nowości na rynku francuskojęzycznym (a przynajmniej od pewnego czasu nie potrafię ich znaleźć na stronie magazynu). To dało mi asumpt do chwilowego przebudzenia pogrążonego od dawna w głębokim śnie bloga. Spojrzenie na nowości jest jak zwykle bardzo wybiórcze i subiektywne. W drugiej odsłonie nowości w okresie od kwietnia do czerwca 2011 r.

Koziorożec, tom 15: New York (sc. i rys. Andreas)

Po burzliwych przejściach Koziorożec wraca do domu. Budynki wciąż są na miejscu, lecz brakuje w nich poszczególnych części, które prawdopodobnie znalazły się w innym wymiarze... Według opisu tom 15 stanowi kluczowy moment zwrotny w całej historii, mający związek z przepowiednią związaną z prawdziwym imieniem bohatera. Kilka pierwszych stron komiksu można obejrzeć tutaj.

* * *

Aspic, detektywi tajemnic, tom 2: Złota wada (sc. Thierry Gloris; rys. Jacques Lamontagne)

Seria traktuje o perypetiach detektywa i badacza niewyjaśnionych zjawisk Auguste'a Dupina oraz jego ekstrawaganckiej asystentki Flory Vernet. Akcja osadzona została w Paryżu XIX w. Osiem plansz z tomu pierwszego można obejrzeć tutaj.

* * *

Odźwierny, tom 4: Ugryzienia z przeszłości (sc. Yves Sente; rys. Francois Boucq)

Czwarty tom sensacyjnej serii znanych w Polsce autorów. Vince zastanawia się dlaczego jego podobno nieżyjący brat, cudownie "zmartwychwstał", żyje od 10 lat i przebywa na jachcie liderów "Nowej Świątyni". Kilka pierwszych stron można obejrzeć tutaj.

* * *

W.E.S.T., tom 6: Seth (sc. Xavier Dorison i Fabien Nury; rys. Christian Rossi)

Western. Przywrócona do życia Megan, córka Mortona Chapela, została opętana przez demona Setha. Morton wie co to oznacza - matka Megan przeszła przez to samo. Morton wie także, że jego córka jest wielkim niebezpieczeństwie a jedynym sposobem na zabicie demona jest złożenie ofiary... Dziesięć plansz do obejrzenia tutaj.

* * *

Strażnicy, tom 3: Kwiecień 1915, Ypres (sc. Xavier Dorison; rys. Enrique Breccia)

Alternatywna, steampunkowa wersja wydarzeń z I wojny światowej. Podczas gdy morderczy konflikt utknął w miejscu, pojawia się strażnik nowego gatunku - Pegaz ze skrzydłami ze stali, wirujący w powietrzu przez ponad 100 sekund. Ze swojej strony Niemcy wynajdują nową broń. Do starcia dojdzie w kwietniu 1915 r. pod Ypres w Belgii. Przykładowe plansze do obejrzenia tutaj.

Top 10 za 2010 r. i słów kilka o plebiscycie "Komiks Roku".

2010-12-17T19:00:00.001+01:00

Jak widać, ostatnio blog znajduje się w stanie głębokiej hibernacji. Mimo to znów nie mogłem sobie odmówić zaprezentowania mojej osobistej dziesiątki najlepszych komiksów mijającego roku. W tym miejscu muszę poczynić jedno zastrzeżenie. Na dzień dzisiejszy serwisy komiksowe informują o jeszcze jednej zbliżającej się na dniach premierze. Mowa o x2 Grzeszkiewicza i Cybulskiego. Największy problem stanowi mikroskopijny nakład, nawet jak na realia rynku. Strzelam, że te całe 100 egzemplarzy wyprzeda się najpóźniej w ciągu miesiąca od premiery. W związku z tym, jeżeli nie będzie dodruku, to mało prawdopodobne jest, żebym w ogóle przeczytał ten komiks. Tak jak pewnie większość regularnych czytelników, zakupy robię przez internet, a najbliższe, wobec stagnacji Egmontu na początku 2011 r., będę robił pewnie najwcześniej w lutym. Wspominam o tym komiksie, bo już sama strona graficzna sprawia bardzo dobre wrażenie. Kto wie, czy komiks ten nie zamieszał by w poniższej dziesiątce...

Jeszcze tylko słowem objaśnienia, w nawiasie kolejno: autorzy, wydawnictwo i przyznane przeze mnie punkty według Polterowej skali od 0,5 do 10.

1. Arq tom 2 (sc. i rys. Andreas; Egmont Polska; 10/10). Miejsce pierwsze nie powinno być raczej dla nikogo niespodzianką. Ale nawet abstrahując od moich osobistych preferencji i sympatii, wszyscy podkreślają, że drugi integral jest lepszy od pierwszego. Każdy z tych sześciu pojedynczych albumów jest inny ale każdy równie doskonały. Co jest uderzające w twórczości Andreasa to połączenie z pozoru dwóch wykluczających się elementów - łatwości odbioru przy jednoczesnym poszukiwaniu nowych możliwości jakie daje komiks jako gatunek, a ściślej - jakie daje jego forma.

2. Szninkiel (sc. Jean van Hamme, rys. Grzegorz Rosiński; Egmont Polska; 10/10). Klasyk komiksu i Rosiński w najlepszej formie. Tegoroczne wznowienie to, bagatela, pierwsze od 22 lat wydanie z oryginalnymi kolorami czyli czarno-białe. Przy tym z pełną świadomością pomijam tutaj wydanie Egmontu z naniesionymi przez Grazę kolorami i podzielone na trzy części. Szkoda tylko, że Szninkle zostały przemianowane na Szninkiele. Rozumiem, że tak jest pewnie bardziej poprawnie. W końcu Szninkiele to takie zwierzaczki jak... jelenie lub daniele.

3. Rewolucje: Dwa dni (sc. i rys. Mateusz Skutnik; Mroja Press; 8,5/10). Jedyny polski komiks na liście i zasłużone miejsce na podium. Tym razem dwie krótkie historie, których motywem przewodnim są, najkrócej pisząc, paradoksy czasowe. i zapętlenia. Zresztą w poprzednich tomach Rewolucji Skutnik nie raz dawał wyraz swojemu zainteresowaniu tymi rozwiązaniami, zabierając czytelników we frapujące podróże. Dwa dni to w istocie tylko krótki, aczkolwiek bardzo miły, przystanek na trasie linii Rewolucje. Jak można wywnioskować z bloga autora, kolejna część cyklu już powstaje. Trzymam kciuki za rychłą premierę.

4. Skład główny (sc. i rys. Regis Loisel i Jean-Louis Tripp; Egmont Polska; 8,5/10). Bardzo ciepła, obyczajowa opowieść o życiu mieszkańców kanadyjskiej wsi z początków XX w. Autorom umiejętnie udało się ominąć niebezpieczeństwa, które niesie ten typ historii - tani melodramatyzm i zwyczajna nuda. Komiks nie jest szczególnie przełomowy czy odkrywczy, jednak jego lektura dostarcza wiele satysfakcji. Między innymi ze względu na świetne rysunki autorów.

5. Animal'z (sc. i rys. Enki Bilal; Egmont Polska; 8,5/10). Bilal niezmiennie w wysokiej formie. Postapokaliptyczna przypowieść z proekologicznym przesłaniem została zilustrowana po mistrzowsku, jak to na autora tradycyjnie przystało. Bilal jest jak dobre wino - im starszy tym lepszy. Przynajmniej graficznie. Jak donosi Polter, już w styczniu ukazać się ma druga część komiksu, fabularnie stanowiąca jednak odrębną całość.

6. Super Pan Owoc (sc. i rys. Nicolas de Crecy; timof i cisi wspólnicy; 8,5/10). Autor tym razem w nieco słabszej formie niż w Dziadku Leonie, tym niemniej to wciąż ten sam de Crecy. Mamy więc całą masę groteskowego humoru i odrobinę refleksji nad ludzką naturą. Ze względu jednak na specyfikę stylu autora, komiks prawdopodobnie nie wszystkim się spodoba.

7. Krzyk ludu (sc. i rys. Jacques Tardi; Egmont Polska; 8/10). Pierwszy w Polsce komiks autorstwa długo wyczekiwanego francuskiego klasyka Jacquesa Tardi'ego. Zaletami tego komiksu są niewątpliwie rysunki. Tardi to bezpośredni "spadkobierca" wypracowanego przez Herge'a stylu ligne claire. Styl ten Tardi doprowadził prawie do perfekcji. Kolejnym plusem albumu jest sama tematyka i dbałość o historyczne odwzorowanie wydarzeń. Komiks ma też jednak wady. Przede wszystkim zwraca uwagę nie najlepsze rozpisanie scenariusza na dialogi i kadry. Z tego względu momentami komiks czyta się ciężko i niezbyt płynnie. Razi też nachalność ideologiczna autora książki, na szczęście tylko w przedmowie.

8. Sandman: Senni łowcy (sc. i rys. P. Craig Russell; Egmont Polska; 8/10). Tak jak pozytywnym zaskoczeniem rok temu była dla mnie komiksowa adaptacja Koraliny Russella, tak w tym roku podobnie zaskoczyli mnie Senni łowcy. Graficzny styl autora można lubić lub nie, ale Russellowi trzeba oddać, że jest doskonałym adaptatorem książek Gaimana. Poza tym sama historia stworzona oryginalnie przez Neila Gaimana jest klasycznie baśniowa, co dodaje jej uroku i pozwala czytelnikowi choć na chwilę poczuć się jak dziecko.

9. Blacksad: Piekło, spokój (sc. Juan Diaz Canales, rys. Juanjo Guarnido; Egmont Polska; 8/10). Cóż, w każdym dotychczasowym tomie Blacksada kilka elementów stało zawsze na najwyższym poziomie - mimika, odwzorowanie ruchu postaci i klimat opowieści. Na szczęście nic się w tym względzie nie zmieniło. Natomiast scenariuszowo komiks nigdy mnie nie porywał. I tym razem także nie jest inaczej.

10. Liga niezwykłych dżentelmenów, Stulecie cz. 1: 1910 (sc. Alan Moore, rys. Kevin O'Neil; Egmont Polska; 8/10). Niewątpliwie najsłabsza z dotychczas wydanych w Polsce Lig. Ponieważ całe Stulecie liczyć ma sobie trzy części, można żywić nadzieję, że w późniejszych tomach będzie lepiej. Tym niemniej styl Moore'a wciąż jest niezmiennie charakterystyczny. Wychodzi na to, że o czym by Moore nie pisał, i tak wyjdzie z tego dzieło co najmniej przyzwoite. Dla mnie przynajmniej nie liczy się "o czym" jest komiks, liczy się natomiast "jak jest napisany".

W dziesiątce znalazło się siedem komiksów z Europy, dwa z USA i jeden z Polski. Najwięcej tytułów pochodzi z wydawnictwa Egmont. Po jednym tytule wprowadzili Mroja Press i timof i cisi wspólnicy. Tym razem nie ma żadnego komiksu z Kultury Gniewu.

* * *

Z ostatniej chwili. Właśnie rozpoczęło się głosowanie w plebiscycie Komiks Roku. Jakież było moje zdziwienie, gdy wśród pięćdziesięciu wytypowanych tytułów nie dostrzegłem komiksu, który umieściłem na pierwszym miejscu mojej listy, czyli drugiej części Arq (na Szninkla można machnąć ręką, bo to wznowienie). W tym miejscu powstaje zasadnicze pytanie o sens takiego głosowania. Czemu tak naprawdę ma ono służyć? Znając jako tako internetowe środowisko miłośników komiksu, na pewno plebiscyt ten nie ma na celu wytypowania jaki komiks jest najpopularniejszy wśród czytelników ani temu, który komiks czytelnicy uważają za najlepszy. Efektem plebiscytu z tak skonstruowanymi zasadami może być co najwyżej elitaryzacja niektórych komiksów na rynku, który i tak jest już maleńki i cały czas się kurczy oraz dzielenie czytelników na lepszych i gorszych. To tak, jakby wytknąć czytelnikom, że te komiksy, które czytają nie są tak naprawdę wartościowe. Skoro to ma być wybór krytyków, to niech sami krytycy wybiorą w swoim gronie, ich zdaniem, najlepsze komiksy. Tak było by uczciwiej. Zamiast tego, organizatorzy postanowili "zalegalizować" wybór krytyków, rękoma internautów. Autentycznie, cel tego plebiscytu pozostaje dla mnie zagadką.

Chciałbym w tym miejscu zaznaczyć, żeby nie było nieporozumień, że nie dziwi mnie wybór poszczególnych redaktorów, z którymi zresztą często się zgadzam (vide Marek Turek i Maciej Reputakowski). Każdy przecież ma swój własny gust i preferencje. Dziwi mnie natomiast sama formuła plebiscytu.

Żeby też nie było, że tylko marudzę nie wnosząc nic konstruktywnego, przywołam przykład całkiem dobrze przemyślanego plebiscytu. Mam tu na myśli nagrody "K", które pewnie część czytelników pamięta. Głosowanie polegało po prostu na typowaniu konkretnych komiksów czy autorów. Jedynym ograniczeniem była data wydania. Głosowanie było jednoetapowe, jednak dobrym pomysłem mogłoby być także podzielenie głosowania na dwa etapy - tajne zgłaszanie kandydatów przez każdego chętnego i następnie jawne głosowanie z iluś tam komiksów, które uzyskały największą liczbę głosów (być może nawet coś podobnego funkcjonowało w którejś z odsłon nagród "K"). Takie rozwiązanie nie miałoby wad, które niestety ma plebiscyt na Komiks Roku.

Olivier Ledroit.

2010-07-05T18:58:00.000+02:00

W ramach zacieśniania współpracy międzyblogowej, Kolorowe Zeszyty zamieściły dziś parę moich zdań o Olivierze Ledroit (purystów językowych z góry przepraszam, bo w sumie nie wiem czy to nazwisko się odmienia, a jeśli tak to w jaki sposób). Oczywiście zapraszam do lektury. A jako, że z natury rzeczy na Kolorowych Zeszytach nie zmieściły się wszystkie poglądowe grafiki, pozwolę sobie wrzucić je wszystkie tutaj.

Artysta we własnej osobie.

Okładka pierwszego tomu Kronik Czarnego Księżyca.

Bohaterowie Requiem.

I jaszcze jedna bohaterka Requiem.

Dwie plansze z Requiem.

Okładka drugiego tomu Sha.

Grafika koncepcyjna do Heroes of Might & Magic V.

BFK 2010, a właściwie tylko bitwy komiksowe.

2010-06-28T18:51:00.000+02:00

W tym roku praktycznie na festiwalu nie byłem. Z różnych, zwykle prozaicznych, przyczyn, o których nie warto nawet pisać. W sobotę wpadłem tylko na chwilę na giełdę, gdzie znów spotkałem Jerzego Szyłaka, zakupiłem jeden archiwalny i jeden okolicznościowy komiks, a wieczorem kibicowałem rysownikom w bitwie komiksowej mniej więcej do połowy więc nawet nie wiem kto wygrał.

W każdym razie pierwszy raz przyglądałem się takiej bitwie. Bitwa wywarła na mnie ogólnie pozytywne wrażenie - sporo śmiechu i zabawy. Brawa dla organizatorów za ufundowanie wszystkim biorącym udział rysownikom upominków komiksowych. Na minus trzeba policzyć grupki wzajemnej adoracji, które moim zdaniem, wypaczały niekiedy rezultat. Wiadomo, że to tylko zabawa i nic ponadto, tym niemniej pewien niesmak dla osoby spoza środowiska pozostał (nie piszę tutaj o sobie). Całkiem pozytywnym zaskoczeniem okazał się także pijany pan prorok wydarzeń politycznych, który stał się nawet bohaterem jednego z rysunków.

Heavy Metal.

2010-05-12T21:25:00.001+02:00

Dzisiaj ukazał się 60. numer magazynu KZ. Do tematu numeru, którym są animowane adaptacje komiksów, dołożyłem kilka słów o dwóch filmach - "Heavy Metal" i "Heavy Metal 2000". Zapraszam do lektury.

A jako bonusik, krótki komikso-film Moebiusa. Znalezione przez Łukasza Mazura.

wattmanworm.

2010-04-29T21:14:00.001+02:00

Miła wiadomość dla wszystkich miłośników twórczości Andresa. Ukrywający się pod nickiem wattmanworm autor rozpoczął mikroblogowanie na twitterze. Można zadać pytanie (także po angielsku), pochwalić, zganić, a nawet zaprosić autora by odwiedził jakąś imprezę komiksową w Polsce! Na twitpicu natomiast podziwiać można całkiem pokaźną liczbę najnowszych, niepublikowanych wcześniej grafik, w tym m.in. proces twórczy. Sam nie mam (jeszcze) konta na twitterze ale odpowiedni link ląduje na prawej belce.

* * *

W nawiązaniu do wieści powyżej, już 5 maja do szerokiej dystrybucji we Francji trafi trzynasty tom Arq zatytułowany Détectives, otwierający trzeci i jednocześnie ostatni cykl serii. Album wyróżnia się oryginalnym formatem (czego można się było spodziewać) i czarno-białą kolorystyką w środku. Przykładowe plansze do obejrzenia na stronie wydawnictwa.

* * *

W ramach ogłoszeń, ostatnio jestem bardzo zawalony pracą i zwyczajnie nie mam czasu na blogowanie. Stąd właściwie brak aktualizacji. Jeśli znajdę więcej czasu zamierzam przybliżyć przynajmniej jednego autora, który dziwnym trafem nie doczekał się w Polsce jeszcze żadnej publikacji...

Komiks a film.

2010-03-09T12:58:00.003+01:00

Ku mojemu zdziwieniu ale i pewnemu przerażeniu, najczęstszymi słowami z wyszukiwarek prowadzącymi do tego bloga są "definicja komiksu" i "komiks definicja". Po wpisaniu ich w Google jednym z pierwszych odnośników, nawet przed Wikipedią, jest właśnie mój blog, a właściwie ten, jeden z pierwszych, postów. To miłe ale z drugiej strony nie jestem żadnym krytykiem, teoretykiem czy naukowcem zajmującym się tą dziedziną sztuki więc mam świadomość, że ta definicja może być mylna. Mam też nadzieję, że świadomość taką mają także internauci, których odsyła tutaj Google na hasło "definicja komiksu".

W przywołanej notce pisałem także, że komiks, jako gatunek, zbliżony jest najbardziej do filmu, a nie, jak to się może na pierwszy rzut oka wydawać, do literatury. Zarówno film jak i komiks, technicznie rzecz biorąc, składają się z kadrów. W filmie oczywiście zostają one puszczone w ruch z dużą szybkością, dzięki czemu tworzą złudzenie ruchu. Nie inaczej ma się rzecz z komiksem, w szczególności takim, który zrobiony jest przynajmniej dobrze. Podczas lektury komiksu czytelnik ma wrażenie ruchu. Jeżeli ta płynność zostaje zaburzona, świadczy to niestety nie najlepiej o wprawie warsztatowej scenarzysty. Scenariusz w komiksie to bowiem nie tylko napisanie historii i rozpisanie jej na postacie tak jak na przykład w filmie czy teatrze. W komiksie scenarzysta musi się także zatroszczyć o owe złudzenie płynności, o sekwencyjność i powiązanie między kadrami. Biorąc za przykład produkcję filmu, scenarzysta komiksowy łączy w sobie rolę scenarzysty filmowego i reżysera. Co znamienne, tzw. plany filmowe mają swoje identyczne odzwierciedlenie w komiksach. Kiedyś na ten temat pisał zresztą w którymś z magazynów (zdaje się, że w "Komiksie") Wojciech Birek na przykładzie "Szninkla". Poniżej przedstawiam przykłady praktycznego wykorzystania planów i zbliżeń w komiksach.

Półzbliżenie (Thorgal: Trzej starcy z kraju Aran)

Zbliżenie (Thorgal: Ponad krainą cieni)

Detal (Thorgal: Gwiezdne dziecko)

Plan pełny (Thorgal: Kraina Qa)

Plan amerykański (Thorgal: Ofiara)

Plan ogólny (Thorgal: Kraina Qa)

Plan daleki (Thorgal: Klatka)

Komiks ma nad filmem jedną zasadniczą przewagę. Scenarzysta komiksowy może kształtować wrażenia czytelnika wykorzystując jeszcze jeden dodatkowy element - kompozycję planszy. Zarówno poprzez kształt kadrów jak i ich rozmiar oraz relacje względem siebie. Dla mnie jest to zupełnie inny wymiar, zupełnie niedostępny w filmie. Oczywiście w filmie występuje muzyka, o co trudno w komiksie. Na tym polu komiks musi ustąpić filmowi. Przynajmniej na razie. Kto wie, może ktoś wpadnie na pomysł połączenia komiksu z muzyką?

Na razie tylko tyle. Być może w przyszłości coś jeszcze napiszę o związkach komiksu z filmem bo temat jest znacznie szerszy.

"Wciąż mam tendencję do karykatury".

2010-03-05T10:20:00.006+01:00

Buszując ostatnio w sieci, natknąłem się na wywiad z Andreasem przeprowadzony z okazji wydania w 2006 r. one-shota Quintos (hiszp. "Piąty"). Wywiad pochodzi ze strony wydawnictwa Dargaud i, o ile niczego nie przegapiłem, jego tłumaczenie nie znalazło się jak dotąd na angielskojęzycznej stronie Dossier Andreas. Poniżej przedstawiam swoje amatorskie tłumaczenie tegoż wywiadu.

Jesteś autorem dwóch, wciąż kontynuowanych, serii - Koziorożca i Arq. Skąd wziął się pomysł na one-shota? Jaka jest geneza jego powstania?

Od jakiegoś czasu Isabelle Cochet i ja szukaliśmy okazji do wspólnej pracy nad projektem, który wykraczał by poza jej rolę kolorysty. Co więcej, poza moimi dwiema seriami, które zabierają mi dość dużo czasu, mogę wciąż robić inne rzeczy. To bardzo ważne.

Historia komiksu dzieje się w czasie hiszpańskiej wojny domowej. Co skłoniło Cię do osadzenia jej właśnie w tych czasach?

Przede wszystkim chciałem opowiedzieć historię przy pomocy postaci. Użyć hiszpańskiej wojny domowej jako tła, zebrać razem ludzi różnej narodowości i pochodzenia i wyizolować ich od reszty świata. Takie rozwiązanie stało się oczywiste.

Czy osadzenie historii w czasach wojny było ważne?

Tak, ponieważ musiałem wybrać czasy, gdy zasady są odmienne. Śmierć w czasach wojny jest bardziej akceptowalna. Musiałem także umieścić moich bohaterów w ekstremalnej sytuacji, w której ujawniają swoje zamiary. Za polityczną zasłoną ujawniają się bardziej osobiste pobudki, często różne ideały i przyczyny oporu. Z biegiem czasu i sytuacji motywy ulegają zmianie i niekoniecznie są tymi samymi co z początku. To jest to co chciałem bardziej osiągnąć niż opowiadać historię przez duże H.

Wrażenie robi bogactwo charakterów, tak odmiennych od narodowych stereotypów.

Narodowość oczywiście odgrywa pewną rolę. Ale próbowałem polegać na zestawie znanych mi charakterów, bez konieczności myślenia w kategoriach przynależności narodowej. Właśnie dlatego wszyscy oni mówią po francusku, nie mają akcentu, nie używają żadnych idiomów. Narodowość naprawdę nie była kwestią kluczową, poza osadzeniem fabuły w określonych czasach. Historia albumu opowiada o indywiduach, które powinny stworzyć zgrany zespół ale tego nie robią.

Pomimo bezmiaru krajobrazu mamy tu do czynienia z zamkniętą sceną. Tak bardzo, że wróg, czy to niemiecki czy hiszpański, jest rzadko widywany. Czy to świadomy wybór?

Tak, to jest całkiem zamierzone. Na pewnym etapie myślałem nawet żeby nie umieszczać żadnych wrogów. Ale takie rozwiązanie byłoby zbyt dosłowne, zbyt czyste i byłoby prostym zabiegiem stylistycznym. Jako że chciałem pozostać przy historiach ludzi, potyczki musiały się znaleźć. Ważne było także pokazanie niebezpieczeństwa faszyzmu. Mimo to zarówno w niemieckich jak i hiszpańskich szeregach byli także niekoniecznie źli ludzie.

Odnośnie grafiki, czytelnikom nie obeznanym z Twoją twórczością, Twój styl sprawia wrażenie niezbyt realistycznego.

Prawda. Wciąż mam tendencję do karykatury, ponieważ tak zostałem nauczony. Byłem głupi i styl Franquina był tym, do którego zmierzałem. Tak było do momentu aż ktoś zwrócił mi uwagę, że moje historie nie były w ogóle zabawne a złowieszcze. Więc przeszedłem na bardziej realistyczny styl. Jednakże wciąż sprawia mi radość syntetyzowanie i upraszczanie rysunku. To także pozwala mi zachować dozę samokrytyki i nie brać tego tak na serio, co przy rysunku zbyt realistycznym może nie mieć miejsca. W opowieści takiej jak Quintos, sama fabuła nie jest zbyt dramatyczna ale nie ma też w niej wiele humoru. Ten styl pozwala mi także rysować bardziej efektywnie i bardziej dynamicznie. Według mnie Koziorożec jest bardziej realistyczny; Quintos stał się okazją do wyczyszczenia mojej kreski.

W albumie po raz kolejny pokazałeś znakomitą wprawę w prowadzeniu narracji.

Z tego punktu widzenia jestem pod wpływem bardziej amerykańskiej niż franko-belgijskiej szkoły. Dla mnie historia jest najważniejsza w komiksach. Jest taki czas pomiędzy powstaniem scenariusza i rysunków, w którym zadajemy sobie wiele pytań: Jak to będzie wyglądać z punktu widzenia czytelnika? Jak ja chcę, żeby to wyglądało? Którą drogą podąży oko przez planszę? itd. Takie rzeczy mnie motywują i zawsze staram się iść dalej przy zastosowaniu skromnych środków, którymi dysponuję. Ponieważ zasadniczo jedyne co trzeba zrobić to opowiedzieć historię i dobrać odpowiednie rysunki by służyły historii.

Jak Ci się pracowało z Isą Cochet?

Absolutnie nalegałem aby jako autorzy rysunków widnieli Andreas i Isa Cochet ponieważ Isabella bardzo rozszerzyła zakres pracy kolorysty. Dałem jej szkielet, który ona rozszerzyła o wszystkie kwestie dotyczące klimatu, dnia i nocy, ciemności i światła.To jest wyłącznie jej praca, co do której nie dawałem żadnych wskazówek. I to zadziałało - prawdopodobnie bardziej niż gdy nakładam kolor sam. Jestem naprawdę zachwycony rezultatem.

Batman generator.

2010-02-23T21:19:00.001+01:00

Od jakiegoś czasu w sieci znaleźć można pewien frapujący kadr z konwersacją Batmana i Robina czyli My Parents Are Dead!!! Teraz każdy może poczuć się niemal jak scenarzysta ze Złotego Wieku i wygenerować swój własny dialog na tej stronie.

Źródło.

A jako bonus, i uzupełnienie dawnych wpisów, The Thing w wykonaniu Moebiusa.

Secret Bullet.

2010-02-12T15:44:00.004+01:00

Dziś wieść z okazji zbliżających się Walentynek w aspekcie fizycznym.

Producent gadżetów erotycznych, firma Love to Love przygotowała z okazji dnia św. Walentego specjalną edycję zdalnie sterowanego wibrator nazwanego "Secret Bullet". Nie byłoby w tym nic wyjątkowego, gdyby nie fakt, że pudełko wydania limitowanego przedstawia kadry ze znanej polskiemu czytelnikowi serii komiksów Klik autorstwa Milo Manary. Do tego pilot opatrzony jest charakterystycznym autografem tegoż. Zapewne z takim pilotem można poczuć się prawie jak bohater komiksu. ;-) Cena: 69,90 €.

Źródło.

Myszka Miki i bonus.

2010-02-05T19:17:00.005+01:00

Z okazji tegorocznego festiwalu w Angouleme dziennikarz francuskiego dziennika Le Figaro Olivier Delcroix poprosił Enkiego Bilala, Blutcha i Andre Juillarda o narysowanie ich wersji Myszki Miki. Efekty poniżej.

- Co za pech! Dali rolę tej myszy mojemu kuzynowi... Wygląda na to, że jego profil lepiej prezentuje się w oświetleniu...

- Phi! O Twoim kuzynie za rok nikt nie będzie pamiętał.

A na deser dwa świetne znaczki pocztowe autorstwa Francoisa Schuitena. Do 2003 r. Schuiten stworzył aż 15 projektów różnych znaczków dla belgijskiej poczty. Poniżej dwa ostatnie - z 2007 i 2010 r. Znaczek z 2010 r. przedstawia belgijskiego naukowca, twórcę informacji naukowej Paula Otleta, przez niektórych uznawanego również za twórcę idei internetu.

Źródła: 1, 2, 3

Magiel towarzysko-informacyjny.

2010-01-18T10:05:00.003+01:00

Poniżej parę wieści, które albo serwisom komiksowym i innym blogom umknęły albo zostały pominięte celowo. W każdym razie myślę, że warto zwrócić na nie uwagę.

Neil Gaiman ogłosił na swoim blogu, że zamierza poślubić Amandę Palmer (nie mylić z Laurą Palmer) - wokalistkę, pianistkę, kompozytorkę i autorkę tekstów w jednym. Jako że robię w tym momencie za komiksowego pudelka więc wspomnieć trzeba, że Gaiman jest rozwiedziony i ma troje dzieci. Gaiman spotyka się z Palmer co najmniej od czerwca 2009 r.

* * *

17 grudnia 2009 r. zmarł Dan O'Bannon. Co prawda O'Bannon jest bardziej znany miłośnikom kina, a zwłaszcza kina z nurtu s-f i horroru (m.in. scenariusz do pierwszej części Obcego), to również wśród miłośników komiksów zasługuje na pamięć za sprawą jednego komiksu. Mowa oczywiście o The Long Tomorrow ze scenariuszem O'Bannona i rysunkami Moebiusa, wydanym w Polsce w zbiorze Arzach. Czy człowiek jest dobry? Jak sądzę wizja miasta w filmowym Blade Runnerze Ridleya Scotta została zainspirowana właśnie komiksem The Long Tomorrow.

* * *

13 stycznia ukazał się pierwszy zeszyt (a właściwie 16 stronicowy zwiastun) nowego komiksu Alana Moore'a i Jacena Burrowsa Neonomicon. Zgodnie z informacją prasową seria stanowi sequel komiksu The Courtyard, w którym Moore reinterpretuje na nowo mitologię Cthulhu H.P. Lovecrafta. Zeszyt do kupienia za 1,99$, wydanie limitowane za 9,99$. Przykładowe plansze do obejrzenia tutaj.

Rok 2009 na rynku francuskojęzycznym.

2009-12-28T15:09:00.007+01:00

Jak co roku Stowarzyszenie Krytyków i Dziennikarzy Komiksowych (ACBD) przedstawiło swój raport za mijający rok.

W 2009 r. wydano 4.863 pozycje, w tym 3.599 nowości, 892 reedycji, 297 art booków i ilustracji oraz 75 esejów. Powyższe stanowi kolejny z rzędu rekord co do ilości wydanych komiksów. Na przykład samych tylko nowości wydano ponad dwukrotnie więcej niż w 2003 r. Zresztą począwszy od 2000 r., w którym ACBD zajęło się analizą rynku, widoczna jest stała tendencja wzrostowa co do ilości wydawanych tytułów.

Wśród nowości największą ich liczbę stanowiły mangi (1.460). Udział dużych wydawców w nowościach wyniósł 1.085 tytułów, a wydawców alternatywnych 784 (chociaż kryteria podziału nie są jasne). Wydano również 270 komiksów z USA. Od 2005 r. na rynku nowości dominują mangi i od kilku lat struktura tegoż pod tym względem wydaje się ustabilizowana.

Szóstka największych grup wydawniczych z ilością wydanych tytułów przedstawia się następująco:

Media Participations (głównie Dargaud, Dupuis, Kana i Lombard) - 586
Delcourt (łącznie z Tonkam) - 482
Gleant (łącznie z Vents d'Ouest, Drugstore i in.) - 413
MC Productions (głównie Soleil) - 380
Panini - 310
Flammarion (głównie Casterman i Fluide Glacial) - 271

U wszystkich powyższych grup daje się zauważyć wyraźny trend wzrostowy, jednakże tylko Delcourt notuje nieprzerwany wzrost liczby wydawanych tytułów od 2000 r. Podobnie ma się sprawa z udziałem w sprzedaży. Co prawda w 2008 r. największy udział miała grupa Media Participations (32,7%) jednak tylko Delcourt może pochwalić się nieprzerwanym wzrostem udziału w sprzedaży w latach 2004 - 2008 (z 5,5% w 2004 r. do 10% w 2008 r.). Na wyniki sprzedaży za 2009 r. przyjdzie oczywiście jeszcze trochę poczekać.

Lista dziesięciu komiksów z największymi nakładami w 2009 r. przedstawia się następująco (z wyłączeniem mang; w nawiasie nakład):

Asteriks, tom 34 (1.200.000)
Blake i Mortimer, tom 19 (500.000)
Happy Sex (380.000)
Le Petit Spirou, tom 14 (330.000)
Lanfeust Odyssey, tom 1 (300.000)
Boule & Bill, tom 32 (300.000)
Les Passagers du vent, tom 6 (250.000)
XIII Mystery, tom 2 (230.000)
Cedric, tom 23 (223.500)
Les Nombrils, tom 4 (200.200)

Nakład aż 36 komiksów przekroczył lub był równy 100.000 egzemplarzy. Wśród mang triumfatorem okazał się Naruto, okupujący pierwsze sześć miejsc z nakładem każdego tomiku wynoszącym 250.000 sztuk.

Największy wysyp komiksów i publikacji okołokomiksowych nastąpił w listopadzie (640 tytułów). Miesiącem "posuchy" okazał się natomiast lipiec (264 tytuły).

Albumem roku, według członków ACBD, został Dieu en personne Marca-Antoine'a Mathieu.

Źródło.

Aktualizacja: W uzupełnieniu listy top 10 nakładów, poniżej lista dziesięciu mang z największymi nakładami. Z uwagi jednak, że w 2009 r. wydano po kilka tomów z każdej serii, lista w praktyce ograniczyłaby się do trzech tytułów. Ułożona więc została seriami (w nawiasie nakład każdego tomiku):

Naruto, tomy 40-45 (250.000)
Soul Eater, tom 1 (85.000)
One piece: piete filiale, tomy 49-51 (80.000)
Fullmetal Alchemist, tomy 20-22 (76.000)
One piece: piete filiale, tomy 47-48 (75.000)
Fairy Tail, tomy 4-9 (70.000)
Death Note, tom 13 (65.000)
Soul Eater, tom 2 (65.000)
Soul Eater, tomy 3-6 (61.000)
Dofus, tomy 10-12 (60.000)

OK Soda.

2009-12-23T21:30:00.004+01:00

Co ma wspólnego Coca-Cola z komiksem? Więcej niż by się mogło wydawać. W 1993 r. koncern Coca-Cola stworzył nowy napój na bazie Coli - OK Soda. Nieco starsi z Was zapewne pamiętają, że wczesne lata 90. były czasem pewnych kontrastów i zawirowań w popkulturze. W muzyce rockowej królował grunge, a niemal każdy nastolatek, który słuchał podobnej muzyki nosił dżinsy z dziurami, flanelową koszulę i martensy, trendy muzyczne wyznaczało MTV, a w telewizji święcił triumfy ugładzony serial Beverly Hills 90210. Nawet skupiając się tylko na Stanach Zjednoczonych można by tak wymieniać jeszcze długo. Na tym tle w głowach speców od reklamy w USA powstał pomysł skierowania kampanii reklamowej do młodych ludzi z tzw. "pokolenia X" - dzieci urodzonych po boomie demograficznym w USA, zmęczonych szufladkowaniem i wielkimi korporacjami, apatycznymi i nastawionymi obojętnie do świata. Samo w sobie zestawienie wielkiej korporacji jaką była (i jest) Coca-Cola z grupą docelową, którą obrali sobie marketingowcy nie wróżyło nic dobrego. I rzeczywiście. Po zaledwie dwóch latach, w 1995 r. produkt został wycofany, zanim zdołał trafić do szerokiej dystrybucji. Testy wykazały znikome zainteresowanie napojem.

Co jednak istotne z komiksowego punktu widzenia, za wizualną stronę kampanii odpowiedzialny był Charles Burns, w Polsce znany z komiksów Black Hole i El Borbah. Burns zaprojektował od strony graficznej m.in serię puszek i automat do tychże. Moim zdaniem wyszło to świetnie.

Źródła: 1, 2

I na zakończenie, jako że święta już naprawdę blisko, życzę wszystkim ciepłych i spokojnych świąt. Z tej okazji malutki żarcik. Mam nadzieję, że nikogo nim nie uraziłem ale z połączenia myśli o Bożym Narodzeniu i o komiksie może wyjść tylko jedno. ;-)

Top 10 za 2009 r. i podsumowanie roku.

2009-12-18T20:59:00.005+01:00

Ponieważ rok zbliża do końca a już przeczytałem wszystko to co chciałem i lubię wszelkie listy przebojów tudież podsumowania więc stworzyłem prywatną, zupełnie subiektywną, dziesiątkę największych przebojów mijającego roku (w nawiasie kolejno autorzy, wydawnictwo i przyznane przeze mnie punkty według Polterowej skali od 0,5 do 10).

1. Arq (sc. i rys. Andreas; Egmont Polska; 10/10). Andreas to mój ulubiony autor więc na pierwszym miejscu nie mógł znaleźć się inny komiks niż Arq. Oprócz przygodowo-fantastycznej historii czytelnik znajdzie tu jak zwykle u Andreasa masę niekonwencjonalnych rozwiązań formalnych, odważnych perspektyw i zbliżeń oraz świetne rysunki. Gdyby nie przeczytane za młodu dwa pierwsze Rorki, prawdopodobnie dzisiaj nie czytałbym komiksów w ogóle. We Francji niedawno dobiegł końca drugi cykl, a Egmont właśnie zapowiedział wydanie drugiego integrala w 2010 r.

2. Wieczna wojna (sc. Joe Haldeman, Marvano rys. Marvano; Egmont Polska; 10/10). Wieczna wojna to jeden z tych nielicznych komiksów, który w mojej ocenie przebija swój literacki pierwowzór. Absolutny must have dla każdego, nie tylko dla "regularnych" czytelników komiksów. Wojna w Wietnamie przeniesiona w realia s-f to w istocie bardzo pacyfistyczna historia. Przy tym właśnie w Wiecznej wojnie Marvano osiągnął szczyt swoich graficznych umiejętności. Niestety późniejsze komiksy rysowane przez niego są po prostu graficznie słabsze. Szkoda tylko pomniejszonego formatu i tych "Bykarian".

3. Dzień gniewu: Afrykańskie przygody Giuseppe Bergmana (sc. i rys. Milo Manara; Egmont Polska; 9,5/10). Z jednej strony genialne rysunki Manary, z drugiej zabawa formą, po trzecie (i chyba w tym przypadku najważniejsze) wykład o możliwościach tkwiących w medium jakim jest komiks. To właśnie możliwości formalne czynią komiks jako gatunek wyjątkowym, ba lepszym nawet od filmu. Ale o tym może kiedy indziej. Komiks, mimo że z pozoru może wydawać się zbyt eksperymentalny, jest świetny.

4. Niebo nad Brukselą: [przed]...; ...[po] (sc. i rys. Yslaire; Egmont Polska; 9/10). Yslaire to również jeden z moich ulubionych twórców. Ale nawet pomijając to, Niebo nad Brukselą to mocny, dobry komiks. Moim zdaniem zupełnie niezasłużenie został zmiażdżony przez większość komiksowej krytyki. Całość jest dokładnie przemyślana z punktu widzenia oczywistego przesłania komiksu - świat powinien wstydzić się wojen i okrucieństwa a nie seksu, szczególnie w kontekście ich pokazywania. Minusem są nieco słabsze rysunki.

5. Opowieści Szeherezady (sc. i rys. Sergio Toppi; Egmont Polska; 9/10). Toppi to mistrz krechy i dobrze, że w końcu jego komiks ukazał się w Polsce. Jak to mówią - lepiej późno niż wcale. Graficznie znakomicie i bardzo klimatycznie. Komiks idealnie nadaje się na prezent dla osoby zamiłowanej w grafice - tę można studiować i zachwycać się nią bez końca.

6. Dziadek Leon: Brzydki, biedny i chory. Módl się za nami (sc. Sylvain Chomet, rys. Nicolas De Crecy; Egmont Polska; 8,5/10). Nieco słabszy od poprzedniego tom ale to wciąż bardzo dobry komiks. Tym razem jest mniej zabawnie i bardziej przygnębiająco. Rysunki bez zmian czyli są na najwyższym poziomie. De Crecy rysuje tak brzydko, że aż ładnie. Zwykle nie przepadam za karykaturalnym stylem rysunku ale De Crecy jak mało kto potrafi uwypuklać brzydotę i starość. Jest idealnym przeciwieństwem Manary i między innymi za to lubię jego rysunki.

7. Przybysz (sc. i rys. Shaun Tan; Kultura Gniewu; 8,5/10). Z różnych względów komiks ten prezentuje się wyjątkowo na tle innych komiksów z listy - jedyny komiks niemy, jedyny komiks Kultury Gniewu, gabarytowo największy (format zdecydowanie większy niż A4) i najlepiej wydany. Poza tym, podobnie jak Opowieści Szeherezady ze względu na bardzo dobre rysunki oraz dodatkowo ze względu na jakość wydania także nadaje się na prezent dla osoby ceniącej sobie wysmakowane ilustracje. Niezależnie od tego to dobry komiks, sprawnie posługujący się językiem komiksu.

8. Emmanuelle. Bianca (sc. Emmanuelle Arsan, Guido Crepax, rys. Guido Crepax; Mireki; 8,5/10). O ile Emmanuelle to w sumie zwykły komiks erotyczny o tyle Bianca to utwór wart uznania. Crepax, obok Manary, uchodzi za największego mistrza komiksu erotycznego, tyle że w przypadku Bianci erotyzm schodzi na dalszy plan, a wybijają się elementy formalne, które jak łatwo zauważyć, bardzo lubię w komiksach.

9. Berlin (sc. i rys. Marvano; Egmont Polska; 8/10). Największym problemem tego komiksu jest jego nierówność. Pozytywnie wyróżnia się tom pierwszy, przede wszystkim rysunkami stylowo zbliżonymi do tych z Wiecznej wojny. Poza tym na plus należy policzyć godne podziwu historyczne zgłębienie tematu. Niestety w dwóch ostatnich tomach Marvano rysuje już tak jak w Wiecznej wolności i Dallas Barr czyli w sposób bardziej uproszczony - jak dla mnie po prostu słabiej. Fabuła całości, mimo że nie porywa, to prezentuje się przyzwoicie. Wypadkowa powyższych elementów powoduje, że Berlin to z pewnością coś więcej niż przeciętniak ale też nie komiks wybitny czy zachwycający.

10. Koralina (sc. i rys. P. Craig Russell; Egmont Polska; 8/10). Dziesiątkę zamyka chyba największa, jak dla mnie, niespodzianka roku. Bardzo lubię twórczość Neila Gaimana szczególnie w jej literackiej formie. Nieco mniej odpowiada mi Gaiman jako scenarzysta komiksowy (być może ze względu na fatalny dobór rysowników). Przeczytałem więc niemal wszystkie książki Gaimana wydane w Polsce. Wyjątkiem jest m.in. Koralina, której do tej pory nie miałem okazji przeczytać. Tym niemniej postanowiłem sięgnąć po jej komiksową adaptację w wykonaniu P. Craig Russella i nie zawiodłem się. Otrzymałem bezpretensjonalną lekturę z pozoru przeznaczoną dla dzieci. Klarowne rysunki i żywe kolory dopełniają całości - solidnej rzemieślniczej roboty.

Niestety nie kupiłem i nie przeczytałem wielu komiksów w 2009 r., w szczególności porównując do ilości jakie kupowałem w ubiegłych latach. Kolejny raz z rzędu wydawnictwem roku jest dla mnie Egmont Polska. Co smutne to właściwie obecnie jedynie wydawnictwo na rynku wydające klasyki i komiksy "środka" z Europy. Jednocześnie największym rozczarowaniem jest, jak wierzę, hibernacja Manzoku. Przykre jest również milczenie małych wydawnictw - Sutoris i Hella Komiks. Sutoris jak wieść niesie w ogóle zakończyło już działalność. Fajnie, że Kultura Gniewu wydaje Polaków. Co prawda akurat tych, za których stylem nie przepadam ale być może za nimi pójdą także inni autorzy. Trzymam kciuki, mimo że nie dołożyłem swojej cegiełki z portfela. Egmont niestety już jakiś czas temu zarzucił, nie licząc antologii Powstańczej i reedycji, wydawanie polskich komiksów (w sensie - tworzonych w Polsce). Od marca ma to się zmienić. Poczekamy, zobaczymy.

BWS - suplement, cz. 2 z 2.

2009-12-04T22:56:00.007+01:00

Prezentacji postaci Barry Windsor-Smitha ciąg dalszy. Część pierwsza do znalezienia tutaj.

Vailant Comics (1991-93)

W 1991 r. BWS rozpoczął pracę jako dyrektor kreatywny w nowym wydawnictwie Vailant Comics, które przejęło licencje na kilka nieaktywnych postaci z lat 60. i 70. (m.in. Doctor Solar, Magnus, Turok) z wydawnictwa Gold Key Comics. W tamtym czasie postacie te zostały dołączone do oryginalnych serii Vailant Comics takich jak Harbringer, X-O Manowar, Shadowman, Archer & Armstrong, Eternal Warrior, Bloodshot, Ninjak, Rai. BWS pracował bezpośrednio przy seriach SOLAR, UNITY i Eternal Warrior oraz napisał większość z kilkunastu pierwszych odcinków Archer & Armstrong. Komiksy Vailanta okazały się fenomenem sprzedając się w ilości dwóch milionów egzemplarzy samych premierowych zeszytów serii, osiągając tym samym status trzeciego co do wielkości wydawnictwa komiksowego w Stanach Zjednoczonych (zaraz za potentatami na rynku czyli Marvelem i DC). W 1992 właściciele wydawnictwa zaproponowali Barry'emu objęcie funkcji prezesa wydawnictwa po tym jak zwolnili (pomimo braku poparcia ze strony BWSa) założyciela tegoż - Jima Shootera. BWS wspominał później:

"Potrzebowali mnie jako figuranta w takim samym stopniu w jakim potrzebowali mnie jako twórcy."

Wydarzenie to okazało się początkiem końca współpracy z Vailant Comics. Kiedy właściciel wydawnictwa zamierzał zaadaptować na własne potrzeby niechlubne wzorce umowne z Marvela (praca za zatrudnienie) dla BWSa stało sie jasne, że nie może poprzeć takiej praktyki:

"Gdybym przyjął ich ofertę związaną ze stanowiskiem kierowniczym, byłbym w stałym konflikcie z Massarskym [wydawca]. Nigdy nie pozwoliłbym artyście zrzec się jego praw raz na zawsze. Potrzebowałem uczciwości wobec siebie bardziej niż ich pieniędzy."

Windsor-Smith stawał się coraz bardziej rozczarowany cynizmem kierownictwa Vailanta:

"Kiedy zobaczyłem jak Massarsky zaleca się do Joe Quesady wydawało mi się, że [Joe] zajmie moje miejsce. Wtedy zostałbym zwolniony bez żadnego spadochronu i pakietu odpraw."

Massarsky i Layton wykazali mało skrupułów w pozbywaniu się Jima Shootera. BWS podejrzewał więc, że może być potraktowany tak samo gdy nieuchronnie jego sumienie pokłóci się ze strategią biznesową Vailanta.

W 1993 r. BWS odszedł z Vailant Comics. Wkrótce potem jego najbardziej podziwiania seria w tamtym czasie Archer & Armstrong była pierwszym tytułem Vailanta tracącym na popularności. Sprzedaż serii zaczęła gwałtownie spadać i publikacja tytułu została wstrzymana. Tuż przed spektakularnym upadkiem wydawnictwo zostało z zyskiem sprzedane Acclaim Entertainment, które zaniedbało publikacji komiksów na rzecz wykorzystywania postaci w grach video.

Archer & Armstrong #5 (1992)

Szkic ołówkiem do SOLAR: Alpha & Omega, rozdział 3, s. 4. Tutaj można przeczytać fragment oryginalnego scenariusza Windsor-Smitha do rozdziału 9.

SOLAR

Jedna z okładek do Eternal Warrior

Malibu i Rune (1993-95)

Po odejściu z Vailant Comics o względy BWSa znów zabiegało raczkujące wydawnictwo. Tym razem było to Malibu Comics, które chciało zatrudnić Windsor-Smitha ze względu na ich linię komiksów Ultraverse. Jego udziałem było stworzenie, razem ze scenarzystą i współzałożycielem wydawnictwa Chrisem Ulmem, postaci złowrogiego wampira zwanego Rune. Umowa z wydawnictwem zakładała, że udział BWSa w postaci wynosił będzie 2/3.

Akcja serii rozgrywa się wokół pościgu Rune'a za nastoletnimi bliźniakami o supermocach. Tajna amerykańska organizacja zwana Alladin kierowana przez organiczny, odbierający otaczający świat zmysłami superkomputer również jest na tropie bliźniaków. Rune staje się tym samym celem dla Alladina.

W chwili obecnej nakład RUNE jest wyczerpany. Wydawnictwo planowało zebranie zeszytów w formie TPB jednak w 1994 r. Malibu Comics zostało kupione przez Marvela, a cała linia wydawnicza Ultraverse, nie wyłączając RUNE, zarzucona. Windsor-Smith namawiał Marvela na publikację wydania zbiorczego jednak bez rezultatu. Jak można się domyślić rozeszło się o kwestię praw autorskich. Jak na ironię RUNE spotkał dokładnie ten sam los co Archer & Armstrong.

W 1995 r. BWS napisał i narysował specjalny crossover zatytułowany CONAN vs. RUNE #1. Był to jednocześnie pierwszy komiks z Conanem stworzony przez Windsor-Smitha od 1973 r. Komiks został wydany przez Marvela.

Image i Wildstorm Rising (1995)

Po opuszczeniu Malibu Comics BWS został zaproszony do współpracy przez kolejne nowe wydawnictwo Image Comics przy specjalnej linii crossoverów Wildstorm Rising. BWS narysował i pokolorował premierowy odcinek oraz 11 okładek.

Okładka do StormWatch #22 (ołówek i tusz)

Okładka do WildStorm Rising #2 zawierająca wszystkie postacie serii (ołówek)

Barry Windsor-Smith: Storyteller (1995-97)

W 1995 r. BWS postanowił wydawać nowy magazyn komiksowy zatytułowany Barry Windsor-Smith: Storyteller obejmujący trzy nowe, autorskie serie - The FREEBOOTERS, Young GODS i The PARADOXMAN. Celem było stworzenie magazynu przeznaczonego dla bardziej dojrzałych czytelników. Żaden z trzech komiksów nie jest stricte superbohaterski. The FREEBOOTERS to humorystyczno-przygodowa opowieść osadzona w realiach średniowiecza. Historia Young GODS opowiada z przymrużeniem oka o międzygalaktycznej wojnie pomiędzy dwoma dynastiami i stanowi hołd dla największego idola BWSa - Jacka Kirby'ego. The PARADOXMAN to thriller science fiction traktujący o podróżach w czasie, obcych i postrzeganiu rzeczywistości. W odróżnieniu od dwóch pozostałych komiks nie jest humorystyczny.

Fragment komiksu Adastra in Africa (1999, spin-off Young GODS , wyd. Fantagraphics Books)

OPUS i historia najnowsza (od 1999)

Od 1999 r. wydawnictwo Fantagraphic Books publikuje w formie art booków zebrane ilustracje BWSa z całego okresu twórczości. Dotychczas ukazały się dwa albumy. Publikacja zawiera także autobiograficzną historię Time Rise.

Okładka OPUS #1 (1999)

Obecnie BWS pracuje nad komiksem Monsters o imponującej objętości. Do tej pory powstało blisko 300 stron komiksu. Data publikacji nie jest jeszcze znana. Historia komiksu skupia się na losie dwóch amerykańskich rodzin połączonych za sprawą porzuconego nazistowskiego projektu związanego z inżynierią genetyczną, który to projekt zostaje potajemnie reaktywowany przez rząd amerykański. Historię charakteryzuje nieliniowa narracja rozciągnięta w okresie dwudziestu lat po zakończeniu II Wojny Światowej.

Źródło.

Nowości listopada 2009 - Francja.

2009-11-30T14:37:00.003+01:00

Dzisiaj wyjątkowo przegląd najbardziej interesujących (oczywiście z mojego punktu widzenia) nowości wydawniczych listopada na rynku francuskim. Wyjątkowo, ponieważ Arek Królak i Jakub Syty doskonale prowadzą dział z francuskojęzycznymi nowościami w magazynie KZ i zapewne dzisiaj zaprezentowane komiksy opiszą także w następnej odsłonie magazynu. Z drugiej strony w mijającym miesiącu nastąpił tak liczny wysyp ciekawych nowości, że nie mogłem oprzeć się ich przedstawieniu (w kolejności alfabetycznej).

Arzak, tom 1: Destination Tassili (sc. i rys. Moebius)

Nowa seria Moebiusa o przygodach Arzaka, nawiązująca oczywiście do legendarnego "Arzacha". Część pierwsza z planowanych trzech. Przykładowe plansze do obejrzenia tutaj.

* * *

Bouncer, tom 7: Podwójne serce (sc. Alexandro Jodorowsky, rys. Francois Boucq)

Zmagań z przeciwnościami losu jednorękiego wykidajły ciąg dalszy. Warty odnotowania jest ciekawy pomysł na okładkę, która tworzy całość z okładką tomu poprzedniego "Czarna wdowa". Tutaj do obejrzenia przykładowe plansze. Poza tym na podstronie wydawnictwa można obejrzeć trailer.

* * *

Koziorożec, tom 14: Operacja (sc. i rys. Andreas)

Koziorożec w końcu wraca do domu. Na statku płynącym do Nowego Jorku spotyka Dra Aldusa Vortexa, z którym przychodzi mu się zmierzyć... Przykładowe plansze do obejrzenia tutaj.

* * *

Płaszcze i kły, tom 9: Odwrócony los (sc. Alain Ayroles, rys. Jean-Luc Masbou)

Kolejny tom ukazującej się już od 14 lat humorystycznej serii spod znaku płaszcza i szpady ze znakomitymi rysunkami Masbou. Tutaj do obejrzenia przykładowe plansze.

* * *

Wojna Sambrów: Hugo i Iris cz. 3 - zima 1831 (sc. Yslaire, rys. Jean Bastide, Vincent Mezil)

Kolejna część prequela serii Sambre. Yslaire, tak jak w przypadku poprzednich części, napisał scenariusz i rozrysował go na storybordy. Rysunkami zajęli się Jean Bastide i Vincent Mezil. Przykładowe plansze do obejrzenia tutaj.

* * *

Sklep wielobranżowy, tom 5: Montreal (sc.: Regis Loisel, Jean-Louis Tripp, rys.: Regis Loisel, Jean-Louis Tripp)

Historia komiksu osadzona jest w kanadyjskiej wiosce na obszarze Quebecu we wczesnych latach 40. XX w. Fabuła skupia się na losach wdowy o imieniu Mary po miejscowym handlarzu w sklepie wielobranżowym... Stosunkowo świeża (pierwszy tom ukazał się w 2006 r.) seria Regisa Loisela. Przykładowe plansze do obejrzenia tutaj.

* * *

Murena, tom 7: Żywy ogień (sc. Jean Dufaux, rys. Philippe Delaby)

Ciąg dalszy przygód Mureny ze starożytną historią w tle. Przykładowe plansze do obejrzenia tutaj.

247.000 euro za oryginał.

2009-11-24T13:37:00.011+01:00

Nieoczekiwanie zakończyła się aukcja oryginalnych plansz komiksów, która odbyła się 21 listopada w paryskiej galerii Artcuria. Okładka do komiksu "Corto Maltese na Syberii" Hugo Pratta została sprzedana aż za 247.000 euro, podczas gdy jej wartość szacowana była na 90.000-120.000 euro. Inna ilustracja Pratta "Corto Maltese: Złoty dom w Samarkandzie" została sprzedana za "jedyne" 99.100 euro. Co ciekawe zestaw 131 pasków komiksowych Pratta z albumu "Młodość Corto Maltese" nie znalazł w ogóle nabywcy.

Dobre wyniki osiągnęła także okładka Andre Franquina do albumu "Le cas Lagaffe" (wyceniona na ok. 190.000 euro, sprzedana za 150.000 euro), ilustracja Herge'a z 1944 r. (wyceniona na ok. 7.000 euro, sprzedana za 24.700 euro) oraz plansze Bilala, Girauda/Moebiusa, Tardiego, Loisela i de Crecy'ego.

Wszystkie oryginały zostały sprzedane tego dnia za łączną kwotę 1,9 mln. euro, jednak nabywców znalazło tylko ok. 70% z wystawionych prac.

Źródło.

Aktualizacja: Tutaj można obejrzeć sprzedane plansze i ilustracje oraz ich dokładne ceny.

Najlepsze komiksy lata i jesieni (Francja i Benelux).

2009-11-09T13:25:00.004+01:00

Po raz kolejny Stowarzyszenie Krytyków i Dziennikarzy Komiksowych (ACBD) wyróżniło 20 najlepszych komiksów. Tym razem krytycy i dziennikarze dokonywali wyboru spośród wszystkich nowych komiksów wydanych pomiędzy 1 czerwca 2009 r. a 31 października 2009 r. (1.525 tytułów). Tak jak poprzednio każdy aktywny członek mógł podać listę składającą się z 10 tytułów. Do końcowego zestawienia trafiły, w kolejności alfabetycznej, następujące komiksy (w nawiasie autorzy; wydawnictwo).

Amitiétroite (Bastien Vivès; Casterman-KSTR)
Anthologie American Splendor (Harvey Pekar; Çà et là)
Berlin, tom 2: Ville de fumée (Jason Lutes; Delcourt)
Blessure d'amour propre (Martin Veyron; Dargaud)
Dieu en personne (Marc-Antoine Mathieu; Delcourt)
La Genèse (Robert Crumb; Denoël Graphic)
Happy Sex (Zep; Delcourt)
L’Homme bonsaï (Fred Bernard; Delcourt)
Il était une fois en France, tom 3: Honneur et police (Sylvain Vallée, Fabien Nury; Glénat)
Léna et les trois femmes (André Juillard, Pierre Christin; Dargaud)
Martha Jane Cannary, tom 2: Les Années 1870-1876 (Matthieu Blanchin, Christian Perrissin; Futuropolis)
Notre mère la guerre, tom 1: Première complainte (Maël, Kris; Futuropolis)
L’Or et le sang, tom 1: L'Appel du large (Fabien Bedouel, Merwan, Fabien Nury, Maurin Defrance; 12 bis)
Pachyderme (Frederick Peeters; Gallimard)
Les Passagers du vent, tom 6: La Petite fille Bois-Caïman (François Bourgeon; 12 bis)
Le Petit rien tout neuf avec un ventre jaune (Pascal Rabaté; Futuropolis)
Putain de guerre!, tom 2: 1917-1918-1919 (Jacques Tardi, Jean-Pierre Verney; Casterman)
Rébétiko: la mauvaise herbe (David Prudhomme; Futuropolis)
Une histoire populaire de l'empire américain (Mike Konopacki, Paul Buhle; Vertige Graphic)
Une vie chinoise, tom 1: Le Temps du père (Li Kunwu, P. Ôtié; Kana)

Zwraca uwagę spora liczba tytułów historycznych bądź z historią w tle oraz w zasadzie brak mang.

Źródło.

X-Men: Ragazze in fuga.

2009-11-09T09:31:00.007+01:00

Zdaje się, że w jednym z wywiadów (czy też może w trakcie oficjalnego spotkania podczas MFK 2008) Milo Manara zdradził, że pracuje nad komiksem o super grupie X-Men. W końcu zapowiadany komiks ujrzał światło dzienne. Za scenariusz odpowiada flagowy scenarzysta X-Men Chris Claremont. Co ciekawe komiks został wydany jedynie we Włoszech nakładem tamtejszego oddziału Marvela. Nie znalazłem informacji o amerykańskiej edycji tegoż komiksu.

Mam nadzieję, że któryś z wydawców zdecyduje się niebawem wydać ten komiks także w Polsce. Prezentuje się niezwykle smakowicie.

Źródło.

Niebo nad Luwrem.

2009-10-31T13:41:00.006+01:00

13 listopada nakładem wydawnictwa Futuropolis, przy udziale muzeum w Luwrze, ukaże się zapowiadany od pewnego czasu nowy komiks Yslaire'a "Niebo nad Luwrem". Tym razem scenariusz powstał przy udziale Jean-Claude'a Carriere'a - scenarzysty filmowego, pisarza i aktora. "Niebo nad Luwrem" będzie czwartą już wspólną publikacją wydawnictwa Futuropolis i muzeum w Luwrze (wcześniej ukazały się komiksy De Crecy'ego, Liberge'a i Mathieu) będącą hołdem dla założycieli muzeum w okresie Rewolucji Francuskiej.

Cały komiks powstał wyłącznie przy użyciu tabletu, a w środku podziwiać będzie można m.in. słynną "Śmierć Marata" Davida w interpretacji autorów komiksu. Jako ciekawostkę odnotować należy, że w albumie pojawi się także, znany z "Nieba nad Brukselą", Jules.

Przy okazji zachęcam tych z Was, którzy zainteresowani są nowinkami z rynku frankofońskiego, do śledzenia wpisów ciemnejlitery na Polterze.

Źródła: 1, 2.

Mahonia vs Aaricia.

2009-10-23T18:55:00.007+02:00

Z okazji lektury Halloween Blues wygrzebałem z zakurzonego kąta swojego komputera dwie dedykacje. Obie powstały z okazji odwiedzin Kasa i Rosińskiego w Gdańsku w 2002 r., chyba w Empiku. Rysunek od Kasprzaka tak mi się spodobał, że po zeskanowaniu wydrukowałem go na błyszczącym papierze, włożyłem w antyramę i powiesiłem na ścianie. Wciąż mi się podoba więc i w nowym mieszkaniu wisi dokładnie między łóżkiem a półką z komiksami. Z całą odpowiedzialnością stwierdzam, że przy Mahonii Aaricia wypada blado.

Giraud: Na tropie Morrisa.

2009-10-16T11:44:00.005+02:00

Jean Giraud znany także jako Moebius to twórca niesamowity i zaskakujący. Z okazji 25 lecia "Lucky Luke'a" stworzonego przez Morrisa, Giraud oddał hołd Lucky Luke'owi i Morrisowi rysując co najmniej dwie plansze Lucky Luke'a w stylu w jakim rysuje Blueberrego. Niestety mimo wertowania rożnych stron nie udało mi się znaleźć bardziej szczegółowych informacji na temat tego niecodziennego przedsięwzięcia.

A na deser, w ramach uzupełnienia pewnej zamierzchłej notki, kolejny superbohater Marvela - Elektra. Oczywiście w wykonaniu Moebiusa. Jak sądzę pod wyraźnym wpływem Billa Sienkiewicza.

Źródła: 1, 2.

Zdjęcia superbohaterów.

2009-10-16T09:05:00.004+02:00

Pomysł jest bardzo prosty. Połączyć za pomocą Photoshopa czy innego programu autentyczne zdjęcia (akurat tu z okresu II Wojny Światowej) ze zdjęciami współczesnych aktorów. Może to nic specjalnego ale można się chociaż uśmiechnąć (jakoś ostatnio nie mogę trafić na nic zabawnego w sieci w klimatach około-komiksowych).

Źródło.

Nowy projekt Alana Moore'a.

2009-10-06T09:13:00.004+02:00

"Pierwszy magazyn undergroundowy XXI w.". W ten sposób reklamuje nowy projekt Alana Moore'a oświadczenie prasowe zawarte na blogu córki Moore'a - Leah Moore. Magazyn zatytułowany będzie Dodgem Logic i zawierał będzie prace Alana Moore'a, Melindy Gebbie, Kevina O'Neilla i innych. Wiadomo poza tym, że magazyn kosztował będzie 2,5 funta, numer premierowy ukaże się w listopadzie, a dodatkiem będzie CD z muzyką prosto z Northampton (miejsce zamieszkania Moore'a).

Całe przedsięwzięcie wygląda na mocno humorystyczne.

Źródło.

BWS - suplement, cz. 1 z 2

2009-10-03T11:59:00.009+02:00

Zgodnie z obietnicą, po raz kolejny Barry Windsor-Smith. Na razie część pierwsza z dwóch. Druga w bliżej nieokreślonej przyszłości.

Wczesne lata (1947-67).

Barry Windsor-Smith urodził się 25 maja 1947 r. w robotniczej części Londynu. Przez trzy lata uczęszczał do East Ham Technical College na kierunkach wzornictwo przemysłowe i ilustracja. Nauka przyniosła solidny trening z wzornictwa i rysunku akademickiego jednak młody Barry największą pasją darzył amerykańskie komiksy "Srebrnej Ery", w szczególności autorstwa Jacka Kirby'ego. Pierwszą pracą po ukończeniu college'u, było tworzenie własnych wersji marvelowskich charakterów dla brytyjskiego wydawcy "Odhams Press", który publikował czarno-białe reprinty komiksów Marvela. Powyższe rysunki ukazały się jako "Power House PIN-UPS" w tytułach takich jak Terrific i Fantastic.

Komiksy Marvela i Conan (1970-74).

Zdeterminowany by pracować dla Marvela i wciąż zainspirowany twórczością Kirby'ego BWS wysłał próbki swoich prac do siedziby Marvela w Nowym Jorku. Zachęcony m.in. przez Stana Lee, dziewiętnastoletni Barry poleciał do USA latem 1968 r. Dynamiczne rysunki wywarły pozytywne wrażenie na Stanie Lee i tak Barry dostał pracę u Marvela. Pierwszą jego pracą była okładka do X-men #53. Ponieważ nie miał pieniędzy na opłacenie hotelu zarówno wspomniana okładka jak i inne wczesne rysunki dla Marvela powstawały na ławce w parku. Mimo, że Barry posiadał jedynie wizę turystyczną uprawniającą do dwutygodniowego pobytu, udało mu się przedłużyć odwiedziny w Stanach Zjednoczonych do pięciu miesięcy, kiedy to w grudniu 1968 r. urząd imigracyjny odesłał go z powrotem do Anglii. Najważniejsze jednak że w tym okresie przetarł już sobie ścieżki w Marvelu i kontynuował pracę w Anglii.

W 1970 r. BWS dostał propozycję pracy nad nowym tytułem Marvela Conan the Barbarian. Komiks oczywiście oparty miał być na opowiadaniach fantasy Roberta E. Howarda pod tym samym tytułem publikowanych w latach 30. XX w. w magazynie Weird Tales. W czasach gdy najbardziej dochodowymi tytułami Marvela były przede wszystkim The Amazing Spider-Man i The Fantastic Four wydawnictwo nie chciało ryzykować angażując do niepewnego tytułu swoich sztandarowych rysowników. To zaprowadziło Marvela właśnie do ich nowej twarzy - Barry'ego Windsor-Smitha. W tym czasie Barry wciąż mieszkał w Anglii, i to tam powstało siedem pierwszych części serii. W 1971 r. rysownik w końcu dostał pozwolenie na powrót do USA.

W 2006 r. nakładem wydawnictwa Mandragora ukazało się na polskim rynku zbiorcze wydanie zeszytów 1-25 Conana Barbarzyńcy. Oczywiście z rysunkami BWS'a.

Na początku lat 70. XX w. BWS rysował także serie takie jak Daredevil, The Avengers, Dr. Strange, Iron Man i kilka horrorów dla Marvela. Jako ciekawostkę warto wspomnieć, że do wielu tych komiksów BWS sam pisał scenariusz, łącznie ze wspomnianym X-men #53, jednakże jego nazwisko nie było uwzględniane jako osoby odpowiedzialnej za scenariusz. Ponieważ BWS miał w zwyczaju pisać scenariusz na marginesach swoich rysunków, nominalny scenarzysta często przepisywał te notki a nawet używał też oryginalnych dialogów BWS'a.

"Conan Barbarzyńca" jest o tyle istotny, że to właśnie tam BWS stopniowo, poczynając od głębokiej inspiracji Kirbym, wykształcił swój niepowtarzalny, oryginalny styl. Już tam dostrzec można także zamiłowanie do secesji, które w późniejszych latach uzewnętrzniło się jeszcze bardziej.

The Gorblimey Press (1974-1993).

W 1974 r., u szczytu popularności, BWS zdecydował się zaprzestać rysowania nie tylko Conana ale i komiksów w ogóle. Przyczyną była jego rosnąca frustracja spowodowana różnymi ograniczeniami nakładanymi na młodych rysowników w Marvelu, a także ich nadmierne wykorzystywanie. BWS postanowił tworzyć pojedyncze ilustracje i w tej formie je sprzedawać. W tym celu założył wydawnictwo The Gorblimey Press.

Mitras (1979)

Dokąd (1975; Whithering)

Sybil (1981)

Pandora (1975)

Jezioro Diabła (1975)

The Studio (1975-79).

O The Studio pisałem co nieco już wcześniej. Tym niemniej warto przypomnieć, że oprócz BWS'a w jego skład wchodzili Jeff Jones, Berni Wrightson i Michael Kaluta. Wszyscy czterej poszukiwali artystycznych rozwiązań wykraczających poza standardową graficzną narrację czyli komiks. Stąd ich zamiłowanie do malarstwa i ilustracji. Efektem ich czteroletniej pracy jest wydany w 1979 r. album "The Studio".

Powrót do komiksu (1984).

Po latach rysowania i malowania jedynie obrazów, powrót do komiksu nie był łatwy. Pierwszym skończonym komiksem był "The Beguiling", o którym wspomniałem w poprzedniej notce o BWS. Bez trudu można dostrzec w tym komiksie wyraźne wpływy prac tworzonych pod szyldem TGP, w tym wielką dbałość o detale i modernistyczny charakter całości.

BWS powrócił do Marvela i stylu Kirby'ego, wraz z serią Machine Man. W połowie lat 80. XX. BWS tworzył rysunki, okładki i scenariusze do serii The Uncanny X-men, Kull the Conqueror, Daredevil, The New Mutants i Iron Man. W 1987 r. powrócił na chwilę do Conana tworząc dziewięć okładek do magazynu Conan Saga.

W 1991 r. stworzył, uznawany za przełomowy, komiks Weapon X, przedstawiając origin jednego z najpopularniejszych obecnie bohaterów ze stajni Marvela - Wolverine'a. Co ciekawe, i podobno typowe dla niego, BWS stworzył w sumie ponad 50 stron więcej niż znalazło się to oryginalnie w komiksie, wliczając alternatywne zakończenie. W 2006 r. Marvel zaproponował wydanie ostatecznej edycji Weapon X obejmującej dodatkowe plansze, jednakże BWS odmówił ze względu na zapis o wyłącznym przejęciu praw przez wydawnictwo do tego materiału. W tym miejscu warto przytoczyć znamienny cytat z przemówienia BWS'a w związku z otrzymaniem nagrody Eisnera w 2008 r.:

Wzorce umowne głównych komiksowych wydawnictw nazywane "pracą za zatrudnienie" (work for hire) są legalnym lecz nieetycznym instrumentem przeznaczonym do gwałcenia i plądrowania młodych talentów ze wszystkich możliwych przywilejów, które posiadaliby w przypadku gdyby pracowali dla bardziej sumiennych i moralnie zaangażowanych wydawnictw.

W Polsce Weapon X ukazał się nakładem wydawnictwa TM-Semic w 1994 r. (Mega Marvel 4/1994).

Źródła: 1, 2.

Edit:

Żeby nie było tak zupełnie na poważnie to na tegorocznym Chicago Comic-Conie objawił się sam Wolverine! Podobieństwo uderzające, nieprawdaż? ;)

Top 10 komiksowych miast w ocenie brytyjskich architektów.

2009-08-10T13:23:00.006+02:00

Brytyjski serwis dla architektów The Architects' Journal pokusił się o wytypowanie dziesiątki najlepszych komiksowych miast. Lista prezentuje się następująco (w nawiasie seria lub komiks, w którym zobrazowano dane miasto):

10. Radiant City ("Mister X")
9. miasto Inków ("Przygody Tintina")
8. Metropolis ("All-Star Superman")
7. Urbikand ("Mroczne Miasta")
6. Gotham ("Batman")
5. nazwa miasta nieznana ("The Long Tomorrow" w "Arzach. Czy człowiek jest dobry?")
4. Nowy Jork ("Daredevil: Born Again")
3. Londyn ("Prosto z piekła")
2. Chicago ("Jimmy Corrigan: the smartest kid on Earth", "Building Stories")
1. Mega City One ("Judge Dredd" Mills, Wagner, Ezquerra)

Lista jest bardzo zacna ale zdecydowanie brakuje mi w niej Nowego Jorku z "Rorka" i "Koziorożca". Niestety "Koziorożec" nigdy nie został opublikowany po angielsku a "Rork" był zapewne zbyt niszowy by zostać zapamiętanym. Z innej beczki, ciekawe jak mogłaby wyglądać taka lista ale składająca się wyłącznie z polskich komiksów albo stworzonych przez Polaków.

Barry Windsor-Smith.

2009-07-26T22:31:00.009+02:00

Początkowo miałem zamiar opisać z grubsza całą twórczość Barry'ego Windsor-Smitha ale po odwiedzeniu jego strony stwierdziłem, że nie ma to sensu. To chyba najlepsza strona autorska jaką widziałem - z mnóstwem grafik, ciekawostek, wywiadów i opisem jego twórczości na przestrzeni lat. W zasadzie niczego nie trzeba dodawać.

Tym niemniej, nie mogłem oprzeć się możliwości wrzucenia choćby paru niesamowitych grafik.

Artemida i Apollo. Okładka do Star Reach.

Gaja

Salome

Fragment komiksu "Zwodzenie" (The Beguiling). Oryginalnie opublikowany w magazynie "Epic Illustrated" nr 16 z lutego 1983 r. Cały komiks można przeczytać tutaj.

Okładka Marvel Comics Presents nr 79 z instrukcjami dla kolorysty.

Psyche

Upadły Ikar

Dodatkowo parę zdjęć z okresu "The Studio".

Od lewej: Wrightson, Jones i Windsor-Smith

Windsor-Smith i Jones

W 2008 r. Barry Windsor-Smith został uhonorowany nagrodą Eisnera za całokształt twórczości (Hall of Fame).

Źródła: 1, 2.

Google Comics.

2009-07-26T21:48:00.006+02:00

Wszyscy, którzy używają iGoogle doskonale zapewne wiedzą o możliwości dodawania tzw. motywów, które urozmaicają wizualnie naszą stronę startową. Ostatnio pojawiła się możliwość pobrania jednego z komiksowych motywów. Każdy pewnie znajdzie coś dla siebie. U mnie pojawił się Hellboy.

Jeffrey (Catherine) Jones.

2009-07-13T11:54:00.004+02:00

Artystyczna historia Jeffa Jonesa datuje się na początek lat 70. XX w. W 1970 r. powstał amerykański humorystyczny magazyn "National Lampoon", gdzie Jones zamieszczał cykl jednoplanszówek zatytułowany „Idyl”. W latach 1975 – 1979, dzielił w Nowym Jorku pracownię wspólnie z innymi legendarnymi artystami: Bernie Wrightsonem, Barry Windsor-Smithem i Michaelem Williamem Kalutą, zwaną „The Studio”. W efekcie, w 1979 r., powstał album zbierający prace wszystkich artystów.

Okładka "The Studio".

"The Studio" w latach 70. Od lewej: Wrightson, Jones, Windsor-Smith, Kaluta

W zacisznym rogu

Cnota

Ślepy narcyz

W latach 1981 - 84 Jones stworzył kolejny cykl jednoplanszówek publikowanych w magazynie „Heavy Metal”, zatytułowany „I’m age”. Poniżej przykłady.

To co cechuje twórczość Jonesa z lat 70. i 80. to nie tylko świetny warsztat i oryginalność ale przede wszystkim inteligentne poczucie humoru paradoksalnie przepełnione wszechobecną u niego melancholią i zadumą, a także filozofią.

Pod koniec lat 90., na skutek problemów osobistych Jones przeszedł operację zmiany płci. W 2004 internetowy serwis Sequential Tart przeprowadził z Jones ciekawy wywiad, którego przekład początku (dotyczący „The Studio”) zamieszczam poniżej.

Sequential Tart: Z jakiej Twojej pracy jesteś najbardziej dumna?

Catherine Jeffrey Jones: Chyba z “Sophie's Choice”. Naprawdę trudno powiedzieć. Idealnie jest wtedy, gdy najlepszą jest ta, którą zrobiłeś jako ostatnią (uśmiech). Jeżeli chodzi o komiksy, cztery lata temu napisałam i narysowałam „I Bled the Sea” To czarno-biały komiks. Nie lubię koloru w rysunkach. Czerń i biel ma w sobie siłę, abstrakcyjną jakość w sobie, która pozwala widzowi użyć wyobraźni. Kiedy robię rysunki tuszem, to są one czarno-białe.

ST: Czy oddźwięk na „The Studio”, nawet po tych wszystkich latach, jest dla Ciebie zaskoczeniem?

JCJ: Tak. Zaskakuje mnie. To trwało tylko trzy lata, ale wywarło duże wrażenie na wielu ludziach. Zrobiliśmy wiele nowatorskich prac gdy „The Studio” działało.

ST: Czy praca w „The Studio” pomogła Ci jako artyście, a jeśli tak, to w jaki sposób?

JCJ: Tak, to pomogło, bo nie byłam odosobniona. Praca z innymi artystami w pobliżu, którzy pod pewnymi względami różnią się od siebie, ale można było się do nich przejść, zobaczyć co robią, rozmawiać o tym i w ten sposób „zasilać się”. Wspominam ten okres z dużym sentymentem.

ST: Kto był jokerem w grupie?

JCJ: Michael (Kaluta).

ST: Czy któryś z was działał jako lider grupy?

JCJ: Jedna osoba próbowała, ale nigdy jej się nie udało. Artyści nie są łatwi do kontrolowania.

W Polsce Jeff Jones znany jest jedynie z paru odcinków "Idyl" publikowanego niegdyś w magazynie "Komiks-Fantastyka".

Źródła: 1, 2, 3, 4.

I po BFK.

2009-06-29T10:58:00.010+02:00

No i zaliczyłem BFK. Zaspałem na spotkanie dotyczące blogów i serwisów i na miejscu zjawiłem się równo o 11:30. Wysłuchałem spotkania z wydawcami. Post obiecał wydać "Złoty dom w Samarkandzie" do końca lipca. Mam nadzieję, że znów nie będzie obsuw. Następnie wysłuchałem ciekawego spotkania z Davidem Lloydem, w którym opowiadał głównie o swoich młodzieńczych inspiracjach, rozwoju koncepcji postaci V oraz filmowej adaptacji. Było trochę rozbawienia bo tłumaczka ewidentnie nie była obeznana z twórczością Lloyda i komiksami w ogóle, np. robiąc z Moore'a rysownika. Ale w gruncie rzeczy chyba te wpadki nikomu nie przeszkadzały bo i tak każdy wiedział o co chodzi. Potem wystałem w kolejce po dedykację od Lloyda, który okazał się bardzo sympatycznym człowiekiem. Każdy chętny mógł swobodnie zamienić z nim parę słów. Zdążyłem jeszcze na końcówkę prelekcji o Mrocznym Rycerzu. Szczególnie pozytywnie wypadł Michał Siromski. Minusem było tylko to, że co chwilę jakiś człowiek z pierwszego rzędu wygłaszał swoje teorie na temat filmu co niezmiernie irytowało bo z trafnością te teorie nic wspólnego nie miały.

Udało mi się zamienić parę słów z Jakubem "Tiallem" Sytym czyli rednaczem KZ oraz Jerzym Szyłakiem. Poza tym przywitałem się z pjp, arczem, asu i Jaszczem.

Obiad zjadłem w Roosterze ale pani kelnerka poinformowała mnie, po okazaniu karty BFK, że nie przewidują żadnych zniżek w związku z tą imprezą.

Przed spotkaniem z Davidem Lloydem.

Po spotkaniu. Przy mikrofonie Radosław Bolałek.

David Lloyd w trakcie rysowania dedykacji.

Dedykacja w całej okazałości.

Mort Cinder.

2009-06-23T19:32:00.018+02:00

Łatwo jest wpaść w pułapkę myśląc, że biały to nie kolor, ponieważ papier jest biały. Używa się czerni rysując na białym, nie myśląc o białym. Ale jeśli narysujesz historię na zielonym papierze musisz użyć białego jako koloru. Uczysz się go używać z takim samym nasileniem i wartością z jaką używasz czarnego. Brzmi to bardzo głupio ale to bardzo ważne by okazać szacunek papierowi używając białego jako koloru.

W "Mort Cinder" dokonałem pogłębionej analizy światła zanim cokolwiek narysowałem. Z lampami i świecami. Analizowałem światło bardzo uważnie szukając efektów, które mogłyby być dla mnie użyteczne. W tamtym czasie pracowałem głównie z żyletkami, zamiast pióra czy pędzelka. Mimo że obecnych jest sporo pędzelków to praktycznie każda linia została stworzona przy pomocy żyletki. To powoduje bardzo miły efekt ponieważ możesz tego użyć jako szpachli i w efekcie daje to pracy dużo świeżości. Więcej giętkości. Więcej wigoru.

Alberto Breccia

Alberto Breccia to chyba najznamienitszy argentyński rysownik i wielki klasyk komiksu w ogóle. Nie mam zapału ani wiedzy, żeby analizować całą jego twórczość. Chciałbym w tym miejscu tylko zwrócić uwagę na jeden komiks jego autorstwa, a mianowicie "Mort Cinder" do scenariusza H.G. Oeasterhelda. Historia opowiada o tajemniczym mężczyźnie, który żyje co najmniej od czasów starożytnych i bierze udział w najważniejszych historycznych wydarzeniach. Całość utrzymana jest w klimacie horroru. Jednak to nie fabuła odgrywa tu główną rolę, a niesamowite rysunki Brecci. Nie będzie żadną przesadą ulokowanie Brecci wśród najlepszych rysowników operujących światłocieniem. Mimo to komiks doczekał się niewielu wydań. Najbardziej znane z nich to oczywiście oryginał po hiszpańsku oraz wydanie włoskie i francuskie. Istnieje też podobno wydanie jugosłowiańskie. W tym miejscu można porównać różnice pomiędzy wersją hiszpańską i włoską na przykładzie ostatniego epizodu "La batalla de las Termopilas".

Na zakończenie film, z którego zaczerpnąłem początkowy cytat. Niestety jakość nie jest zbyt dobra, ale warto chociaż posłuchać. Jeżeli ktoś jest bardzo niecierpliwy warto obejrzeć chociaż od 10. do 15. minuty filmu.

Edit:

I jeszcze jeden film wyszukany przez Andrzeja Janickiego, w którym widać Breccię rysującego za pomocą żyletki (2:30-4:00). Polecam również.

Alberto Breccia
by slal

To co najlepsze z pierwszej połowy roku (Francja i Benelux).

2009-06-23T09:06:00.010+02:00

Z listy wszystkich nowych komiksów opublikowanych pomiędzy 1 listopada 2008 r. a 15 czerwca 2009 r. (2.178 tytułów) każdy aktywny członek Stowarzyszenia Krytyków i Dziennikarzy Komiksowych (ACBD) wybrał po 10 tytułów. W ten sposób powstała lista 20 polecanek na tegoroczne lato, która w porządku alfabetycznym przedstawia się następująco (w nawiasie autorzy):

Á bord de l'Étoile Matutine (Riff Reb's, Pierre Mac Orlan)
Alpha …directions (Jens Harder)
Animal'z (Enki Bilal)
Bottomless Belly Button (Dash Shaw)
Le Chant du pluvier (Erwann Surcouf, Amandine Laprun, Joseph Béhé)
Dans mes yeux (Bastien Vivès)
Droit du sol (Charles Masson)
L’Enfant maudit, tom 1: Les Tondues (Arno Monin, Laurent Galandon)
L’Épervier, tom 7: La Mission (Patrice Pellerin)
L’Heure la plus sombre vient toujours avant l'aube (Emmanuel Moynot)
Inès (Jérôme d'Aviau, Loïc Dauvillier)
Je mourrai pas gibier (Alfred, Guillaume Guéraud)
Jeronimus, tom 2: Naufrage (Jean-Denis Pendanx, Christophe Dabitch)
Jolies ténèbres (Kerascoët, Fabien Vehlmann)
Lulu femme nue, tom 1 (Étienne Davodeau)
Paracuellos (Carlos Gimenez)
Pinocchio (Winshluss)
Putain de guerre!, tom 1: 1914-1915-1916 (Jacques Tardi, Jean-Pierre Verney)
Rosalie Blum, tom 3: Au hazard Balthazar! (Camille Jourdy)
Spirou et Fantasio (Une aventure de… par), tom 5: Le Groom vert-de-gris (Olivier Schwartz, Yann)

O ile dobrze kojarzę, dwa tytuły spośród powyższych mają w bliżej nieokreślonych planach polscy wydawcy. "Animal'z" Bilala - Egmont i "Pinocchio" Winshlussa - Kultura gniewu.

Źródło.

Paul Pope i Adam Strange.

2009-06-01T09:29:00.005+02:00

Młoda gwiazda amerykańskiego komiksu Paul Pope zaprezentował na swoim blogu dwie plansze do komiksu o Adamie Strange - jednym z bohaterów uniwersum DC. Komiks zadebiutuje w lipcu w nowym periodyku "Wednesday Comics".

Ian Pool.

2009-05-25T09:45:00.006+02:00

Niewiele można napisać o autorze poniższych zdjęć, poza tym, że nazywa się Ian Pool, robi pomysłowe zdjęcia i inspirują go m.in amerykańscy superbohaterowie. Żeby zobaczyć zdjęcia w oryginalnych wymiarach trzeba pofatygować się na stronę autora.

Edit:
No tak, nie doczytałem uważnie i nie zauważyłem, że Motyw Drogi już o tym informował w niedzielę. My bad.

Bałtycki Festiwal Komiksu.

2009-05-19T14:45:00.005+02:00

Kolorowe Zeszyty przypomniały mi o zbliżającym się Bałtyckim Festiwalu Komiksu. Co prawda wcześniej informował o tym ŁukaszB na forum Gildii ale jakoś tę informację puściłem wtedy mimo uszu. Z kolei organizatorzy zachęcają do promowania imprezy co też niniejszym (w skromny sposób, ale zawsze jakoś) czynię.

Oczywiście na festiwalu zamierzam się pojawić, choćby żeby wziąć autograf od Davida Lloyda. Jeżeli uda się zamienić z kimś ze znajomych z sieci parę słów będzie mi tym bardziej miło.

Zabawniejszy rodzaj sztuki?

2009-05-17T20:47:00.004+02:00

Jak można zareklamować muzeum komiksu? Abstrahując od trafności sloganu, włoskie Narodowe Muzeum Komiksu w Lucce postawiło na taki humorystyczny pomysł.

Źródło.

Bohaterowie Diuny według Moebiusa.

2009-05-14T10:38:00.014+02:00

Wszyscy zapewne kojarzą filmową adaptację "Diuny" Franka Herberta w reżyserii Davida Lyncha. Zapewne mniej znany jest fakt, że mało brakowało, a Diunę reżyserował by Alejandro Jodorowsky, który do współpracy nad powstającym filmem zaangażował m.in. Moebiusa, Dana O'Bannona i HR Gigera. Moebius stworzył storybordy i wizję postaci występujących w filmie - w sumie 3.000 rysunków. Przykłady poniżej.

Paul Atryda:

Książę Leto Atryda:

Lady Jessika:

Baron Vladimir Harkonnen:

Glossu 'Bestia' Rabban:

I na koniec Feyd-Rautha, w którego postać w wersji lynchowskiej wcielił się Sting:

Więcej rysunków Moebiusa, storybordy oraz inne ciekawostki na temat filmowej Diuny znaleźć można tutaj.

Rekordowa plansza.

2009-05-13T11:17:00.004+02:00

Być może niektórzy pamiętają, że w styczniu informowałem, że komiksowy rok 2009 w Brukseli zapowiada się nader ciekawie. Między innymi, zgodnie z planem, w dniach od 7 do 10 maja na brukselskim rynku powstała największa komiksowa plansza.

Do ostatniej chwili szczegóły przedsięwzięcia były skrywane. Okazało się niestety, że plansza przedstawiała jedynie reprodukcję jednego z kadrów autorstwa Herge'a. Mimo to, stosownie do opisów wydarzenia, plansza robiła spore wrażenie przede wszystkim ze względu na jej gigantyczne rozmiary - 32 na 21 metrów i wagę 350 kg.

Warto jeszcze zwrócić uwagę, że cały 2009 r. został ogłoszony rokiem komiksu w Brukseli.

Źródło.

Rozmawiaj śmiało.

2009-05-08T11:20:00.006+02:00

W ramach ciekawostki kolejna komiksowa reklama, tym razem pasty do zębów. Bardzo pomysłowa. Inne komiksowe reklamy można obejrzeć klikając na etykietę "Ciekawostki".

Tintin (magazyn).

2009-04-28T09:22:00.007+02:00

Nazwa "Tintin" może się polskiemu czytelnikowi kojarzyć z klasyczną serią autorstwa Herge'a. Ale "Tintin" (w holenderskiej wersji "Kuifje") to także nazwa chyba najważniejszego, obok Metal Hurlant/Heavy Metal, magazynu komiksowego w historii gatunku. Magazyn powstał w 1946 r. i przetrwał pod różnymi nazwami do 1993 r. O historii magazynu dokładniej można przeczytać tutaj lub tutaj. Warte odnotowania jest, że to właśnie na łamach "Tintina" debiutował m.in. "Thorgal" Rosińskiego i van Hamme'a oraz "Rork" Andreasa. Przy tym zarówno Rosiński jak i Andreas często tworzyli okładki do poszczególnych numerów magazynu. Przykłady poniżej.

Więcej okładek można zobaczyć tutaj.

I did it!

2009-03-02T13:25:00.008+01:00

Niestety nie znalazłem większej wersji. Autor komiksu nieznany. Żarcik rzecz jasna nawiązuje do "Strażników" Moore'a i Gibbonsa.

Źródło.

Travis Charest.

2009-02-25T12:11:00.009+01:00

Travis Charest, znany m.in. ze współpracy z Jodorowskym nad wydanym w ubiegłym roku albumem "Les Armes du Meta-Baron" (przy udziale Janjetova), od pewnego czasu udostępnia w sieci swój najnowszy komiks "Spacegirl". Pomijając niewątpliwy talent rysownika inicjatywa jest o tyle ciekawa, że autor prezentuje komiks po jednym kadrze jednolitych wymiarów.

Komiks można przeczytać na specjalnym forum. Kontynuacja dostępna jest obecnie na blogu autora. Warto zajrzeć.

Alternatywa i główny nurt a sprawa polska.

2009-02-25T08:58:00.011+01:00

Tym razem wpis typowo blogowy. Zostaliście ostrzeżeni. ;)

Osoby, które śledzą serwisy komiksowe wiedzą już zapewne, że na polskim rynku komiksowym zadebiutuje niebawem nowe wydawnictwo - Mroja Press. Z zapowiedzi można dowiedzieć się, że wydawnictwo (czy też imprint jak wolą inni) zamierza publikować m.in. Peetersa, Sfara oraz niezależne komiksy amerykańskie i europejskie.

Pojawienie się kolejnego wydawnictwa z taką ofertą daje do myślenia i zmusza do zadania zasadniczego pytania. Czy na naszym rynku istnieje aż tak duże zapotrzebowanie na alternatywę? Czy w temacie "główny nurt" skazani jesteśmy tylko na Egmont? Żeby była zupełna jasność piszę o komiksach europejskich i południowoamerykańskich (to zresztą osobna sprawa - istnieje sporo bardzo dobrych komiksów zupełnie nie odkrytych z tego rejonu świata). Jakby na to nie spojrzeć, w chwili obecnej mamy taką sytuację, że szeroko pojęty główny nurt wydaje właściwie tylko Egmont. Oczywiście teoretycznie istnieje też Manzoku ale wiadomo jak z tym wydawnictwem jest - dziś jest, jutro już go może nie być. Trzeba też wspomnieć o Sutoris, które mam nadzieję rozwinie trochę bardziej skrzydła. I to tyle. Po drugiej stronie "szali" mamy sporo wydawnictw prężnie działających (sądząc po ilości wydawanych komiksów) specjalizujących się w szeroko pojętej alternatywie - Kultura Gniewu, Timof, Taurus, Post, ostatnio coraz śmielej także Egmont i zapowiadana Mroja Press.

Zaraz ktoś napisze, że najważniejsze jest to czy komiks jest dobry czy zły a nie czy to alternatywa czy co innego. I będzie miał rację. Ale też nie o szufladkowanie mi chodzi a o zwrócenie uwagi na ciekawą charakterystykę polskiego rynku komiksowego. Można wręcz dojść do dość kuriozalnej tezy, że komiksy, które okupują listy bestsellerów w krajach francuskojęzycznych są u nas niszowe i vice versa. Rzecz jasna bez znajomości danych na temat sprzedaży wszystko i tak jest tylko gdybaniem.

Nie chciałbym być źle zrozumiany. Nie krytykuję nowej inicjatywy pod nazwą Mroja Press za profil i planowany dobór tytułów (bo i raczej i tak nie ja jestem targetem tego wydawnictwa). Po prostu chciałbym, żeby w końcu powstała jakaś porządna alternatywa dla Egmontu. Być może moje oczekiwanie jest daremne i rzeczywiście w zbiorze czytelników regularnie kupujących komiksy, osób takich jak ja jest tak mało, że nikomu podobna inicjatywa by się nie opłacała? Kto wie?

Edit: Oczywiście coś kliknąłem przez przypadek i post się za wcześnie opublikował, więc może wyglądać na nieco... niedokończony. Ale niech taki "surowy" już zostanie.

Figurki.

2009-02-12T13:28:00.003+01:00

Ze względnie sporym zainteresowaniem (przynajmniej sądząc po forum) spotkały się figurki marvelowskich superbohaterów, które są do nabycia w polskich sklepach. Kto wie? Może to potencjalna żyła złota? Jeśli tak, to z chęcią zobaczyłbym niekoniecznie Spider-mana czy Batmana ale na przykład takich bohaterów:

Więcej gadżetów (figurek, okładek, ex librisów itp.) do obejrzenia i oczywiście do kupienia tutaj.

Dlaczego Alan Moore nienawidzi filmowych adaptacji komiksów?

2009-02-12T10:55:00.013+01:00

Temat stary jak świat i jednocześnie bardzo aktualny bowiem już w marcu na ekranach amerykańskich kin zagoszczą "Strażnicy". Co więc do powiedzenia na temat hollywoodzkich adaptacji ma Alan Moore?

Komiksy są bardziej uczciwsze [od filmów]. Brzmi to aż nazbyt prosto, ale wierzę, że istnieje wzór, który można stosować do prawie wszystkich wytworów nowoczesnej kultury ...

Im więcej pieniędzy jest zaangażowanych w projekt tym mniej wyobraźni znajdzie się w tym projekcie, i vice versa. Jeśli masz zerowy budżet jesteś Johnem Watersem, jesteś Jeanem Cocteau, zrobisz świetny film.

Więcej przemyśleń Moore'a o przemyśle filmowym w Hollywood do poczytania tutaj.

Bestsellery 2008 r. na rynku francuskojęzycznym.

2009-02-04T12:30:00.007+01:00

Niejako w nawiązaniu do wpisu o największych nakładach komiksów w 2008 r., przyszła pora na wyniki sprzedaży. Pod uwagę brane były jedynie komiksy faktycznie sprzedane (m.in. z wyłączeniem znajdujących się w księgarniach). Stosunkowo niska sprzedaż niektórych tytułów (biorąc pod uwagę ich nakłady) wynika zapewne z miesiąca ich publikacji. Na przykład pierwszy tom "XIII Mystery: Mangusta", który uplasował się na miejscu trzynastym, ukazał się w październiku, a "Thorgal: Tarcza Thora" (piętnasty na liście) dopiero pod koniec listopada.

Pierwsza dwudziestka bestsellerów z liczbą sprzedanych egzemplarzy poniżej.

1. "Titeuf 12: Le sens de la vie" 495.400
2. "Blake et Mortimer 18: Le sanctuaire de Gondwana" 266.600
3. "Largo Winch 16: La voie et la vertu" 204.400
4. "Lucky Luke 3: L’homme de Washington Achdé" 136.600
5. "Naruto 34" 133.000
6. "Les Bidochon 19: Les Bidochon internautes" 130.600
7. "Lanfeust des étoiles 8: Le sang des comètes" 127.100
8. "Naruto 35" 123.300
9. "Le Chat 15: Une vie de chat" 122.800
10. "Naruto 36" 118.100
11. "Naruto 37" 117.200
12. "Naruto 38" 112.900
13. "XIII Mystery 1: La mangouste" 99.400
14. "Naruto 39" 94.200
15. "Thorgal 31: Le bouclier de Thor" 93.100
16. "Trolls de Troy 11: Trollympiades" 91.500
17. "Le combat ordinaire 4: Planter des clous" 86. 700
18. "Soeur Marie-Thérèse des Batignolles 6: La guère sainte" 76.000
19. "Death Note 8" 72.200
20. "Lanfeust des étoiles 7: Le secret des Dolphantes" 66.100

Pełną listę można znaleźć tutaj.

Yslaire przy pracy.

2009-02-04T09:47:00.004+01:00

Swego czasu poświęciłem osobny wpis Yslaire'owi. Nie przypuszczałem wtedy, że Egmont sprawi miłą niespodziankę zapowiadając zbiorcze wydanie "Nieba nad Brukselą".

Tymczasem artysta pracuje obecnie, jak zresztą też już o tym wspominałem, nad komiksem "Niebo nad Luwrem", który ukazać ma się już wiosną tego roku. W sieci pojawił się film dokumentujący proces twórczy, a przynajmniej jego niewielką część. Takiemu beztalenciu jak ja zawsze radochę sprawia podpatrywanie rysowników przy rysowaniu, nawet jeśli odbywa się to przy pomocy tabletu. Tym większą jeśli jest to rysownik pokroju Yslaire'a. Film jest przyspieszony piętnastokrotnie w stosunku do oryginalnej prędkości. Enjoy.

Dodatkowo garść fotek.

Źródło.

Zapowiedzi.

2009-02-03T15:17:00.008+01:00

Dziś garść zapowiedzi z rynku frankofońskiego.

Jesienią 2009 r. nakładem wydawnictwa Casterman światło dzienne ujrzeć ma niepublikowany wcześniej, stosownie do mojej wiedzy, komiks Hugo Pratta "Sandokan". Jeśli jednak ma to być reedycja będę wdzięczny za zwrócenie uwagi.

Warto z tej okazji wspomnieć, że w grudniu 2008 r. wydawnictwo Futuropolis przygotowało zbiorcze wznowienie serii "Sierżant Kirk" Hugo Pratta i Hectora Oesterhelda. Edycja ta jest o tyle ciekawa, że zawiera materiał wcześniej niepublikowany w Europie. Seria bowiem publikowana była pierwotnie w Argentynie, skąd pochodzi scenarzysta Hector Oesterheld (znany m.in. ze współpracy z Albertem Breccią).

Na koniec o nowym komiksie Enkiego Bilala "Animal'z". Ukazać ma się już w marcu i w zamierzeniu będzie "one shotem". Komiks ma być swoistą postapokaliptyczną przypowieścią ekologiczną i traktować ma o świecie zalanym przez oceany. Tym razem Bilal podobno odszedł od technik malarskich na rzecz bardziej "klasycznego" rysunku komiksowego (chociaż plansze raczej tego nie potwierdzają). Poniżej okładka i przykładowe plansze.

Więcej informacji tutaj.

komiks4WOŚP

2009-01-16T09:34:00.004+01:00

Wątpię, aby ktokolwiek kto czyta mój blog nie czytał Motywu Drogi lub Kolorowych Zeszytów. Pewności jednak nie ma. Chciałbym zatem zachęcić do brania udziału w licytacji komiksów i gadżetów komiksowych. Kwoty uzyskane z licytacji zostaną przekazane na tegoroczny cel Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy - wczesne wykrywanie nowotworów u dzieci. Jak rzadko nadarza się więc okazja aby połączyć przyjemne z pożytecznym.

Komiksy i gadżety do wylicytowania można znaleźć tutaj, a akcję monitoruje lukaszb (pjp) z Motywu Drogi.

Komiksowa Bruksela w 2009 r.

2009-01-14T09:19:00.006+01:00

Niewiele jest dużych miast na świecie żyjących komiksem w takim stopniu jak Bruksela. Poniżej przykłady tego co nas czeka w 2009 r.

Od 15 stycznia do 14 czerwca 2009 r. w Muzeum Komiksu w Brukseli czynna będzie wystawa poświęcona Blueberremu. Podziwiać będzie można między innymi oryginalne okładki i plansze z komiksów wykonane rzecz jasna przez Jeana Girauda.

Na dzień 28 lutego 2009 r. zaplanowana jest wielka parada balonów. Oczywiście komiksowych.

W dniach od 7 do 10 maja 2009 r. na rynku powstanie największa komiksowa plansza o wymiarach przeszło 500 m2.

Oprócz tego cały czas można podziwiać komiksowe murale.

Wszystkich imprez komiksowych w trakcie 2009 r. w samej Brukseli zaplanowano aż 36, co daje średnio 3 różne imprezy miesięcznie. Szczegóły oraz informacje o pozostałych imprezach (również po angielsku) można znaleźć tutaj.

Rok 2008 na rynku francuskojęzycznym.

2009-01-09T14:40:00.018+01:00

Jak co roku Stowarzyszenie Krytyków i Dziennikarzy Komiksowych (l'Association des Critiques et journalistes de Bande Dessinée; ACBD) ogłosiło zbiorcze informacje o nakładach komiksów w 2008 r. na rynku frankofońskim. W ubiegłym roku wydanych zostało 4742 komiksów, w tym 3592 nowości, 821 wznowień, 271 art booków i 62 opracowań teoretycznych o komiksie.

W ocenie Gillesa Ratiera, sekretarza generalnego ACBD, rok 2008 przyniósł stabilne wyniki sprzedaży, a wydawcy śmielej podejmują nowe kroki szukając nowych rynków zbytu i dywersyfikacji odbiorców. Daje się odnotować m.in. tendencja do drukowania większej ilości tytułów w mniejszych nakładach, z drugiej zaś strony do wkraczania wydawców na pola kina, telewizji, gier wideo itp. W stosunku do roku 2007 odnotowano wzrost wydanych komiksów o 10,04%. Co ciekawe, tendencja zwyżkowa utrzymuje się nieprzerwanie co najmniej od 2000 r. Z punktu widzenia wydawnictw, zauważyć należy, że 15 największych grup wydawniczych wydało ponad 70% komiksów. Ogółem liczba aktywnych wydawnictw wyniosła 256. Aż 95 serii (o 5 więcej niż w 2007 r.) osiągnęło bardzo wysokie wyniki sprzedaży, konkurując z największymi bestsellerami książkowymi. Wydanych zostało 1856 komiksów zagranicznych (tłumaczonych na francuski), z czego 1411 pochodzi z Azji, a 292 z USA. Stanowi to wzrost o 69 tytułów (3,86%) w stosunku do roku 2007 r. przy czym w 2007 r. zanotowano spadek o 0,67% w stosunku do roku 2006.

Największe grupy wydawnicze, według ilości wydanych komiksów (łącznie z reedycjami, art bookami i esejami) przedstawiają się następująco:

1. Groupe Media Participations (głównie Dargaud, Lombard, Dupuis) - 627
2. Groupe Delcourt - 479
3. Groupe Gleant - 380
4. Groupe MC Productions (głównie Soleil) - 347
5. Groupe Flammarion (głównie Casterman) - 323
6. Groupe Panini - 279

Pierwsza dziesiątka komiksów o największych nakładach (z wyłączeniem mang) przedstawia się następująco:

1. Titeuf, tom 12 (Gleant) - 1.832.000 (!)
2. Blake et Mortimer, tom 18 (Blake et Mortimer) - 600.000
3. Lucky Luke, tom 3 (Lucky Comics) - 535.000
4. Largo Winch, tom 16 (Dupuis) - 490.000
5. Le Chat, tom 15 (Casterman) - 320.000
6. Thorgal, tom 31 (Lombard) - 300.000
7. Lanfeust des etoiles, tom 8 (Soleil) - 300.000
8. Cedric, tom 22 (Dupuis) - 273.000
9. XIII Mystery, tom 1 (Dargaud Benelux) - 253.000
10. Les Bidochon, tom 19 (Fluid glacial) - 200.000

Wśród mang prym wiódł Naruto i Death Note.

Robi wrażenie, prawda?

Więcej informacji można znaleźć tutaj.

Nominacje do nagrody Artemidy.

2008-12-17T11:46:00.008+01:00

Bliżej mi nieznane francuskie stowarzyszenie Artemidy ogłosiło niedawno nominacje do nagrody Artemidy dla najlepszej kobiecej autorki komiksu 2009 r. W zasadzie sama w sobie informacja powyższa nie jest za bardzo interesująca, bowiem zapewne we Francji co roku z okazji każdego festiwalu czy konwentu komiksowego przyznawane są dziesiątki wyróżnień. Jednak na uwagę zasługuje polski akcent całego wydarzenia. Do nagrody bowiem została nominowana Marzena Sowa, scenarzystka komiksu "Marzi". Nazwisko zwyciężczyni zostanie ogłoszone 9 stycznia 2009 r., a wręczenie nagród odbędzie się 13 stycznia 2009 r. Warto jeszcze zwrócić uwagę, że w jury zasiada chyba najbardziej znana francuska autorka komiksów - Chantal Montellier.

Pełna lista nominowanych Pań:

Nathalie Ferlut za Lettres d’Agathe (Delcourt)
Joanna Hellgren za Frances (Cambourakis)
Lisa Mandel (scenariusz) i Tanxxx (rysunki) za Esthétique et filatures (Casterman / KSTR)

Estelle Meyrand za Scrooge (scenariusz Rodolphe, na podstawie Dickensa) (Delcourt)
Anne Rouquette za Bons, mauvais, grands et petits joueurs (Lito)
Posy Simmonds za Tamara Drewe (Denoël Graphic)
Marzena Sowa za Marzi (rysunki Sylvain Savoia) (Dupuis)

Céline Wagner za Zeste (Des ronds dans l'O)

Więcej tutaj.

Komiksowo-malarskie wariacje.

2008-12-17T10:17:00.010+01:00

Co by się stało gdyby do klasycznych dzieł malarskich dodać superbohaterskie elementy? Zazwyczaj wychodzi kupa śmiechu. Photoshop czyni cuda. Sprawdźcie sami.

Więcej tutaj.

Komiks w Luwrze.

2008-12-16T12:50:00.011+01:00

Jak donosi serwis graphivore, od 22 stycznia 2009 r. do 13 kwietnia 2009 r. w Luwrze, obok dzieł m.in. Leonarda da Vinci, będzie można podziwiać plansze Nicolasa de Crecy, Marca-Antoine Mathieu, Erica Liberge i Bernarda Yslaire. Dobór rysowników jest nieprzypadkowy. Każdy z nich ma na swoim koncie (lub w planach) jakiś komiks nawiązujący, przynajmniej w tytule, do sławnego muzeum. Zatem jeśli ktoś zamierza odwiedzić Paryż na początku przyszłego roku niech nie omieszka zawitać do Luwru.

Poniżej Mona Lisa w wykonaniu kolejno Liberge'a, De Crecy'ego, Mathieu i Yslaire'a.

Przy okazji tym postem wprowadzam nową etykietę - "Wieści". W stopniu wprost proporcjonalnym do własnych chęci będę starał się wyszukiwać co ciekawsze nowinki, głównie z rynku francuskojęzycznego. Kolorowe Zeszyty mają swój Transatlantyk to ja nie będę gorszy. A co! ;)

Najpłodniejsi scenarzyści rynku francuskojęzycznego w 2008 r.

2008-12-10T10:34:00.011+01:00

Nie powinno być dla nikogo zaskoczeniem, że z natury rzeczy scenariusz powstaje zazwyczaj znacznie szybciej niż rysunek. W zależności od techniki rysunku, rysownik potrafi stworzyć, jak sądzę, do kilku albumów rocznie. Zwykle jednak ich ilość oscyluje w granicach od jednego do trzech. A jak sytuacja przedstawia się ze scenariuszami? Francuski serwis Wartmag wziął pod lupę rekordzistów tamtejszego rynku (brane były pod uwagę jedynie opublikowane komiksy). Wyniki okazały się dość zaskakujące. Na podium nie znalazł się ani Christophe Arleston ani Stephen Desberg ani nawet Jean Dufaux. Trójka najaktywniejeszych scenarzystów przedstawia się następująco:

Jean David Morvan jest u nas doskonale znany z serii "Armada", jednak to tylko niewielki wycinek z jego dorobku. Mniej znany jest Eric Corbeyran - właściwie chyba tylko z "Pieśni strzyg". Natomiast Christopher Cazenove to scenarzysta w Polsce praktycznie nieznany. Ponad 20 komiksów w 2008 r. sygnowanych własnym nazwiskiem budzi podziw. Ale czy w parze z ilością idzie jakość? Trudno powiedzieć. Sądząc tylko po "Armadzie" nie jest chyba najgorzej. Ale też trudno oceniać poziom scenarzysty po niewielkim wycinku jego twórczości.

Dokładny spis komiksów, opublikowanych w 2008 r., spod ręki panów z pierwszej trójki dostępny na Wartmagu.

Gimenez kontra Moebius.

2008-10-24T19:21:00.024+02:00

Zapewne większość czytelników zainteresowanych uniwersum Incala wykreowanym przez Jodorowsky'ego i Moebiusa doskonale wie, że postać Bezimiennego, ostatniego Metabarona została stworzona przez wspomniany duet autorów. Mniej czytelników wie, że pierwszych osiem plansz do komiksu "Prapradziad Othon" z serii "Kasta Metabaronów" zostało oryginalnie narysowanych właśnie przez Moebiusa. Następnie, gdy okazało się, że serię tę będzie rysował Gimenez, te początkowe osiem plansz zostały ponownie narysowane przez Gimeneza. Zawsze zastanawiałem się jak wyglądały te plansze oryginalnie. I oto moja ciekawość została zaspokojona. Po lewej wersja Gimeneza, po prawej Moebiusa.

Pozostałych siedem plansz można obejrzeć tutaj. Jak dla mnie z tego pojedynku Gimenez wychodzi obronną ręką. Z drugiej strony miło zobaczyć "bublegumowe" kolory w wersji Moebiusa, nieobecne niestety w reedycji "Incala".

Reklama dźwignią handlu.

2008-10-16T12:01:00.003+02:00

Tym razem będzie krótko. Poniżej przykłady tego, że komiksowy "dymek" jest wdzięczną inspiracją dla twórców reklam.

Więcej tutaj i tutaj.

W Pacanowie kozy kują.

2008-10-10T13:20:00.010+02:00

Dawno temu pisałem o mojej definicji komiksu. Myślę, że przyszła pora na rozwinięcie jednej z tez wtedy postawionych. A mianowicie dlaczego "Koziołek Matołek" (zwany dalej KM) nie jest komiksem? Temat w sumie jest na czasie bowiem podczas ostatniego MFK KM obchodził jubileusz 75-lecia istnienia. Z tej okazji w publikacjach prasowych (np. "Dziennik") KM powszechnie definiowany był jako komiks.

Przypomnę co swego czasu napisałem:

Przede wszystkim zadać należy pytanie co jest cechą charakterystyczną wszystkich komiksów. Moim zdaniem są to dwa elementy (reszta jest nieistotna):
przekazywanie ogólnie pojętej treści (fabuły) za pomocą obrazów (rysunków) (...)

Zatem, moim zdaniem, istota komiksu sprowadza się do opowiadania treści poprzez rysunki. KM warunku tego nie spełnia. Rysunki pełnią w nim jedynie rolę służebną względem rymowanego wiersza, obrazując to co zostało tymże wierszem napisane. Co najwyżej można uznać, że KM jest parakomiksem bowiem występuje w nim drugi z przywołanych przeze mnie elementów istotnych dla komiksu - sekwencyjność. Obrazki w KM tworzą pewien logiczny ciąg co może tworzyć pozory komiksu. W istocie jest to jednak sekwencyjnie ilustrowany wiersz.

Warto jednak poznać także argumenty drugiej strony:

Koziołek Matołek to niewątpliwie pierwszy Polski Komiks. Nawet gdy Makuszyński i Walentynowicz nie mieli na myśli komiksu, to jednak stworzyli go. Tekst pisany wierszem nie za bardzo pasuje do dymków. Byc może Walentynowicz po prostu postanowił zilustrować każdą scenę, a dzięki temu mimowolnie stworzył jednak komiks. Specyfika rysunku trzyma się w kanonie tzw. cartoon art. I to jest chyba rozwiązanie wieloletniego sporu pomiędzy ludźmi, którzy uważąją Matołka za komiks, a drugimi, którzy uważają to jako bogato zilustrowaną książkę. To angielskie, a może bardziej amerykańskie słowo może być kluczem w rozwiązaniu dylematu. Należy zadać sobie pytanie, czy to jest cartoon art? I to jest cartoon art. W sumie to nasz pierwszy polski komiks i powinnismy się cieszyć, że nie odbiegamy czasowo wprowadzeniem komiksu do Polski od innych krajów.

No właśnie. Co to jest "cartoon art"? Czy jest to jakaś odmiana komiksu? I, jeśli tak, to czy KM to "cartoon art"? Samo słowo "Cartoon" Wikipedia definiuje niejednoznacznie. Z jednaj strony wskazuje się, że:

The word cartoon is not often used to refer to a comic strip.

Z drugiej strony, parę linijek niżej, pisze się:

Comic strips, also known as "cartoon strips" in the United Kingdom, are found daily in newspapers worldwide, and are usually a short series of cartoon illustrations in sequence. In the United States they are not as commonly called "cartoons" themselves, but rather "comics" or "funnies". Nonetheless, the creators of comic strips—as well as comic books and graphic novels—are referred to as "cartoonists".

Zatem jednoznacznej odpowiedzi na pytanie czy "cartoon" (nie mam pojęcia co miałoby oznaczać sformułowanie "cartoon art") jest rodzajem komiksu brak. Nawet jeśli hipotetycznie przyjąć, że "cartoon" jest rodzajem komiksu, nie oznacza to jeszcze, że KM to "cartoon". W końcu, nie można definiować jakiegoś utworu jako komiksu jedynie przez pryzmat rodzaju użytej kreski. Sam fakt, że Walentynowicz używał "cartoonowej" kreski nie świadczy o tym, że KM jest komiksem.

Zagadnienie nie jest łatwe do rozstrzygnięcia. Tym niemniej jedno jest pewne. KM, w zależności od tego jak na niego spojrzeć, to wielki klasyk polskiej literatury względnie polskiego komiksu.

Amerykańscy superbohaterowie w oczach europejskich rysowników.

2008-10-02T19:31:00.015+02:00

Na początku Andreas. Nie jest tajemnicą, że jedynym superbohaterem, który wciąż go inspiruje jest Batman. Co jakiś czas daje temu wyraz tworząc jakąś wypasioną grafikę.

Z kolei Moebius znany jest ze swojej sympatii nie tylko do superbohaterów i amerykańskich komiksów ale także do Ameryki jako takiej. Mogliśmy już ujrzeć jego wizję Silver Surfera, który jednak przy poniższych ilustracjach wypada dość blado.

Dr Manhattan.

2008-09-19T09:14:00.008+02:00

Dzisiaj, dzięki uprzejmości pjp, Dr Manhattan w wersji LEGO. Znacznie więcej komiksowych postaci m.in. Jokera, The Spirit, Mr Freeze'a można znaleźć w galerii autora. Gwoli przypomnienia, kilka wpisów wcześniej w odsłonie LEGO zaprezentował się także twórca doktora - Alan Moore. Wygląda na to, że LEGO Art zatacza coraz szersze kręgi.

Wiecznie żywi.

2008-09-16T22:48:00.009+02:00

Zasadniczo piszę tutaj tylko o tych komiksach, które mi się podobają. Nie jestem miłośnikiem twórczości Frederika Peetersa, ale tym razem zrobię wyjątek bo rzecz jest mocna. Przed Wami wielkie sławy tego świata! Oczywiście nieśmiertelne po wsze czasy. Jak widać nie tylko w naszych umysłach. Niepokojące, makabryczne, intrygujące. Słowem - świetne. Więcej sław tutaj.

"Papież komiksu".

2008-09-14T13:36:00.007+02:00

W związku ze zbliżającą się wizytą w Łodzi Moebiusa postanowiłem poszukać co nieco ciekawostek na jego temat. Tak się złożyło, że trafiłem na wielce pouczający komiks, zwłaszcza dla tych, którzy zapragną dostać rysunek od mistrza. Klikać, aby powiększyć i wziąć sobie do serca przesłanie. ;)

I jeszcze bardzo fajny film o Moebiusie. Jestem przekonany, że ktoś już wcześniej podawał do niego linka ale zupełnie nie mogę sobie przypomnieć kto, gdzie i kiedy więc z góry przepraszam jeśli to już gdzieś było.

W hołdzie "Strażnikom".

2008-09-10T21:32:00.011+02:00

Jak mogliby wyglądać bohaterowie "Strażników" zaprzęgnięci w tryby propagandy? Poniżej możliwe efekty. Ilustracje pochodzą z planowanej publikacji będącej hołdem dla komiksu Moore'a. Więcej tutaj.

Moore broni racjonalnego myślenia.

2008-09-09T19:17:00.008+02:00

Jak donosi Smokyland, pomimo niekorzystnych warunków atmosferycznych, około 45 osób zebrało się 31 sierpnia na zewnątrz muzeum Abington Park w Northampton, w ramach protestu w obronie wolności słowa i racjonalnego myślenia. Protest został zorganizowany przez Forum Socjalistów Northampton, na skutek informacji o ocenzurowaniu ekspozycji darwinistycznej w muzeum w następstwie skargi ortodoksyjnych ruchów chrześcijańskich. W proteście brał także udział Alan Moore, który zaprezentował zabawne hasła na temat religii, wolności słowa i cenzury.

A na deser Moore w wersji LEGO.

Rok 1986 był to zwykły rok, mimo pewnych znaków na niebie i ziemi zwiastujących jakoweś nadzwyczajne wydarzenia.

2008-09-09T13:47:00.016+02:00

Czytając różne teksty, co pewien czas trafiam na sformułowania jakoby rok 1986 był w jakiejś mierze przełomowy dla komiksu jako gatunku. Osoby wysnuwające taką tezę wskazują na to, że w tymże roku ukazały się dwa komiksy - "Strażnicy" oraz "Batman: Powrót Mrocznego Rycerza". Przyznam, że bawi mnie to wielce.

Czemu mnie to bawi? A otóż dlatego, że rok 1986 r. może być uważany jako przełomowy jedynie dla głównonurtowego superbohaterskiego komiksu amerykańskiego, a nie dla komiksu w ogóle. Po pierwsze przed 1986 r. w Stanach powstawało całkiem sporo komiksów undergroundowych, politycznie lub społecznie zaangażowanych. Przykład pierwszy z brzegu - komiksy Roberta Crumba. Po drugie, nawet jeśli bierzemy pod uwagę tylko szeroko pojęty główny nurt, to we Francji i krajach Beneluxu zmiana postrzegania komiksu jako medium niepoważnego lub przeznaczonego tylko dla dzieci i młodzieży dokonała się znacznie wcześniej niż w 1986 r. Na rynek francuskojęzyczny wydanie "Strażników" i Millerowego "Batmana" miał taki wpływ jak kichnięcie na sumę opadów deszczu czyli żaden. Zmiana postrzegania komiksowego medium w Europie Zachodniej dokonała się w przeciągu lat 70. XX w., w czasie gdy w Stanach główny nurt sprowadzał się do infantylnych facetów w trykotach. Od Moebiusa, Druilleta i Cazy przez Tardi'ego do Bilala i Christina oraz wielu innych artystów proces przebiegał stopniowo. Dla mnie przykładem końca procesu "samowyzwalania się" komiksu jako gatunku jest "Polowanie" wydane w 1983 r. Z pewnością nie wydanie "Strażników", mimo że to bardzo fajny komiks. Tym bardziej nie wydanie żadnego "Batmana".

Yslaire.

2008-09-08T16:50:00.030+02:00

Istnieje chyba tylko dwóch twórców, których darzę bezkrytycznym uwielbieniem. Pierwszy to oczywiście Andreas. Drugi to Yslaire. Rzecz jasna autorów, których twórczość bardzo mi się podoba jest znacznie więcej ale w stosunku do tych ostatnich jestem w stanie pokusić się o mniejszy czy większy obiektywizm czego nie mogę powiedzieć w stosunku m.in. do komiksów Yslaire'a. Wydanie zbiorcze sagi "Sambre" wydane u nas dwa lata temu absolutnie mnie urzekło. Sam nie wiem dokładnie dlaczego. Może to zasługa mieszanki szaleństwa i romantycznej miłości bijącej z plansz komiksu, może sugestywnych rysunków, a może postaci głównej bohaterki Julii, która nieodzownie przywodzi mi na myśl pewną bliską mi osobę. Jakakolwiek byłaby przyczyna, wpadłem po uszy w świat Yslaire'a.

Dlatego z niecierpliwością wyczekuję kolejnych komiksów Yslaire'a po polsku. Warto zauważyć, że we Francji w 2003 r. ukazał się piąty tom serii zatytułowany, w wolnym tłumaczeniu, "Przeklęty niech będzie owoc jej wnętrzności..." ("Maudit soit le fruit de ses entrailles..."). Fabuła skupia się na Julii, przebywającej w więzieniu za działalność rewolucyjną, oraz na jej i Bernarda synu, którym opiekuje się Sara - siostra Bernarda. Tutaj można zobaczyć trailer do tegoż albumu (najlepiej wyłączyć muzykę bo pasuje jak pięść do nosa).

Wygląda na to, że był to ostatni rysowany przez Yslaire'a album tej sagi. W prequelu Sambre "Wojna Sambre" ("La guerre des Sambre") Yslaire tworzy wyłącznie scenariusz. Za rysunki, przyznać trzeba bardzo dobre, odpowiada dwoje młodych rysowników - Jean Bastide i Vincent Mezil. W 2007 r. ukazała się pierwsza część zatytułowana "Hugo & Iris 1", a na wrzesień bieżącego roku planowana jest część druga - "Hugo & Iris 2".

Yslaire oddał rysowanie swoim zdolnym następcom, czuwając jednocześnie nad poziomem scenariuszy, a sam zajął się swoimi innymi autorskimi projektami. Oprócz tworzonej w latach 1997 - 2004, zakończonej już serii "XXe ciel.com" stworzył w latach 2006 - 2007 dyptyk "Niebo nad Brukselą" ("Le Ciel au-dessus de Bruxelles") z ciekawym pomysłem na okładki.

Obecnie Yslaire pracuje razem z Jean-Claude Carrière nad komiksem "Niebo nad Luwrem" ("Le ciel au dessus du Louvre"). Publikacja komiksu planowana jest na 2009 r. Historia opowiadać ma o najbardziej znanym przedstawicielu klasycyzmu w malarstwie Jacques-Louisie Davidzie, a osadzona będzie w czasie burzliwych wydarzeń Rewolucji Francuskiej.

Batman ukazał się w Oakville.

2008-09-08T16:33:00.007+02:00

Cienie mają to do siebie, że czasem przybierają zaskakujące kształty. Czemu nie miałby to być Batman?

Niestety jest jeden minus. Takie graffiti można podziwiać jedynie przez kilka minut dziennie no i tylko wtedy gdy świeci akurat słońce.

Sandman jak Fistaszki.

2008-08-04T10:02:00.008+02:00

Strażnicy w wersji a' la Charles Schulz już byli. Teraz czas na Sandmana!

Simpsonowie komiksowo.

2008-07-30T17:39:00.005+02:00

Alan Moore, Dan Clowes i Art Spiegelman w akcji. LOL. :D

toksha ake wacinyanktin ktelo

2008-07-24T13:46:00.005+02:00

Jakiś czas temu pisałem o niemych komiksach. Tutaj można przeczytać jeden z nich. Pomijając nic nie znaczącą i niemożliwą do wymówienia nazwę tego komiksu, jest on interesujący także ze względu na to, iż jest dobrym przykładem na to, że wyraźne oddzielenie kadrów nie jest potrzebne by dany utwór był komiksem. Zwróćcie uwagę także na fajny zabieg formalny ze stopniowym przybliżaniem niektórych kadrów.

Ciekawe strony

2008-07-18T14:05:00.011+02:00

rys. Aubrey Beardsley

Dwie fajne strony wygrzebane z czeluści internetu.

Po pierwsze, nowa strona Dave'a McKeana (nie wiem nawet czy miał jakąś poprzednią). Na razie nic nie działa ale wedle zapowiedzi niebawem strona ma być w pełni działająca.

Po drugie, interesujący blog , poświęcony zarówno ilustratorom jak i komiksiarzom. Ostatni wpis dotyczy znakomitego Jeffa Jonesa, znanego u nas z publikacji w Komiksie-Fantastyka a wcześniejszy wpis Aubreya Beardsleya - mistrza secesji. Polecam.

Berni Wrightson

2008-07-12T17:59:00.003+02:00

Po raz kolejny imponujący pokaz umiejętności Berniego Wrightsona. Enjoy.

"Arq" tom 11 - "Maitre noir"

2008-07-04T10:36:00.010+02:00

Mocno spóźniona informacja, ale zawsze lepiej późno niż wcale. We Francji w marcu ukazał się jedenasty już tom serii "Arq" autorstwa Andreasa, zatytułowany "Maitre noir". Egmont zapowiedział na 2009 r. wydanie w jednym tomie pierwszego cyklu "Arq" czyli pierwszych sześciu tomów. Nie mogę się doczekać. Tymczasem pozostaje cieszyć wzrok przykładowymi planszami oryginalnego tomu jedenastego.

Wszechświat według Druilleta

2008-07-03T13:32:00.020+02:00

Z cyklu "lista życzeń do wydania po polsku" - Philippe Druillet. Cokolwiek jego autorstwa. :) Druillet był współzałożycielem (razem z Moebiusem i Dionnetem) magazynu "Metal Hurlant", przekształconego później w "Heavy Metal" oraz współzałożycielem wydawnictwa Les Humanoïdes Associes. Jest twórcą takich serii komiksowych jak "Vuzz", "Lone Sloane", "Salammbo". Ilustracje pochodzą z wydanego w 2003 r. przez wydawnictwo Albin Michel albumu "Les univers de Druillet".

Portret architektury (1964)

Star Wars (1977)

Poszukiwanie ognia (1981)

Vuzz (1983)

Salammbo (1983)

Maska 37 (1987)

Definicja komiksu

2008-03-20T20:09:00.011+01:00

Już od pewnego czasu ten temat chodził mi po głowie. Mianowicie - czym jest komiks?

Stworzenie dobrej definicji jest niezwykle trudne. W branży, w której pracuję stykam się z tym zagadnieniem dość często. Dobra definicja przede wszystkim powinna być wyczerpująca, a po drugie krótka. Warto zwrócić uwagę, że każdy znaleziony wyjątek od utworzonej definicji powoduje, że tak utworzoną definicję można wyrzucić do kosza.

W pierwszym poście na tym blogu przywołałem słownikową definicję pojęcia "komiks". Utożsamianie komiksu z "historyjką obrazkową z tekstem, zwykle o charakterze sensacyjnym lub humorystycznym" jest z gruntu błędne, o czym poniżej.

Przede wszystkim zadać należy pytanie co jest cechą charakterystyczną wszystkich komiksów. Moim zdaniem są to dwa elementy (reszta jest nieistotna):

przekazywanie ogólnie pojętej treści (fabuły) za pomocą obrazów (rysunków), oraz
sekwencyjność rozumiana jako występowanie następstwa (kolejności) pomiędzy obrazami

Pierwszy z powyższych elementów odróżnia komiks od literatury. W komiksie bowiem przekaz dokonywany jest poprzez obraz przedstawiony czytelnikowi bezpośrednio podczas gdy w przypadku szeroko pojętej literatury fabuła przedstawiana jest za pomocą liter, słów i zdań powiązanych między sobą. Oczywiście słowa tworzą w umyśle czytelnika swoiste obrazy ale w mojej ocenie należy brać pod uwagę jedynie okoliczność za pomocą jakich środków przekazu dana treść przedstawiona jest czytelnikowi. Wniosek z powyższego taki, że występowanie słów liter i zdań związane immanentnie z literaturą jest niekonieczne by zakwalifikować dany twór jako komiks. I tak jest w istocie. Co prawda komiksy "nieme" stanowią znakomitą mniejszość całego komiksowego dorobku to jednak z omawianego punktu widzenia nie sposób odmówić im przymiotu komiksów. Przykłady pierwsze z brzegu - komiksy Thomasa Otta czy Marka Turka. Komiks nie potrzebuje dymków, ramek narracyjnych i onomatopej - wszystko można przedstawić za pomocą obrazów. To tylko kwestia umiejętności autora. Uważam przy tym, że właśnie te "nieme" komiksy stanowią prawdziwy "rdzeń" komiksu jako rodzaju sztuki. Słowa w komiksie zawsze będą tylko dodatkiem. Co prawda, zazwyczaj bardzo istotnym ale jednak tylko dodatkiem.

Drugi z powyższych elementów odróżnia komiks od malarstwa, grafiki czy innych sztuk plastycznych a także np od fotografii. Nie będzie komiksem zbiór ilustracji jeśli nie są one przeznaczone do odbioru w określonej kolejności. Oczywiście nie można też zapominać o punkcie 1 opisanym powyżej. Z punktu 2 wynika więc, że aby nazwać coś komiksem muszą istnieć co najmniej dwa obrazy (rysunki) przeznaczone do czytania w określonej kolejności. Celowo nie używam pojęcia "kadr", gdyż występują komiksy, w których podział na kadry zanika w mniejszym czy większym stopniu.

Zatem komiks można by określić następująco. Rodzaj sztuki, w którym ogólnie pojęta treść przekazywana jest za pomocą sekwencyjnie ułożonych, nieruchomych obrazów. I tyle. Nie potrzeba niczego więcej.

Na chwilę obecną nie wymyśliłem niczego lepszego. Z tak a nie inaczej sformułowanej definicji wynika ponadto dlaczego mówimy, że komiks się czyta a nie ogląda, dlaczego dla komiksu nieistotny jest fizyczny nośnik (papier, mur, drewno czy cokolwiek innego co wyobraźnia podpowiada), dlaczego "Koziołek Matołek" komiksem nie jest czy też dlaczego komiks zbliżony jest najbardziej do filmu ze wszystkich innych gatunków sztuk. Ale o tym szerzej może kiedy indziej.

KZ nr 49

2008-03-17T11:48:00.007+01:00

Ukazał się 49 numer magazynu KZ, a w nim recenzje "Rork" - "Powrót" oraz dwóch pierwszych części "Koziorożca". Obie mojego autorstwa. Zapraszam.

Strażnicy ;-)

2008-03-16T23:20:00.008+01:00

Z serii "wygrzebane z sieci". :-)

Przed WSK

2008-02-26T20:48:00.013+01:00

Właściwie ten blog miał zakończyć swój żywot równie szybko jak się narodził ale wyrok śmierci został chwilowo odroczony.

Jak co roku, w związku z nadchodzącym WSK, wydawcy hojnie obsypią nas nowościami. Chciałbym zwrócić uwagę na dwie z nich, które mogą umknąć szerszej uwadze.

Pierwszą są "Opowieści makabryczne" ("Creepshow") z wydawnictwa "Prószyński i s-ka". Antologia zawierająca kilka nowelek, które następnie zostały sfilmowane przez George'a A. Romero w 1982 r. Film odniósł względny sukces zyskując w pewnych kręgach miano nawet kultowego, komiks zaś zszedł na drugi plan funkcjonując raczej jako ciekawostka. Zwracam uwagę na ten tytuł nie tyle ze względu na scenariusz autorstwa Kinga (miłośnicy tegoż i tak z pewnością zakupią ten komiks), co na rysownika. Jest nim Berni Wrightson - jeden z flagowych rysowników amerykańskich horrorów. Wrightson zasłynął głównie z tego, że wraz z Lenem Weinem stworzył postać Swamp Thinga zwanego u nas Potworem z Bagien oraz z rewelacyjnych ilustracji do amerykańskiego, ekskluzywnego wydania "Frankensteina" Mary Shelley. Między innymi te ilustracje stanowiły inspirację dla Andreasa w trakcie tworzenia np. całostronicowych kadrów wnętrz do "Przejść" czy "Cromwell Stone", co uważny czytelnik dostrzeże bez problemu. Pechowy autor Bernard Wright z "Rorka", nękany przez przybyszy z głębin i zabójczy pył, to nie kto inny jak Berni Wrightson. Jeśli wierzyć zagranicznym recenzjom samo "Creepshow" do najwybitniejszych nie należy, aczkolwiek warto mieć na uwadze, że komiks powstał w 1982 r. Prawdopodobnie więc zdążył się zestarzeć. W każdym razie ja nie omieszkam zakupić polskiego wydania choćby ze względu na talent Wrightsona.

Drugą zapowiadaną nowością, o której chciałem wspomnieć, jest "Bird" duetu Carlosa Trillo (scenariusz) i Juana Bobillo (rysunki) z wydawnictwa "Sutoris". Carlosa Trillo polscy czytelnicy mogli już poznać za sprawą "Chicanos" i "Ja, Wampir" ale to tylko niewielki wycinek pokaźnej twórczości tego jednego z najwybitniejszych argentyńskich scenarzystów. Począwszy od początku lat 80. XX wieku współpracował z takimi znakomitymi rysownikami jak Alberto Breccia czy Juan Gimenez. Nie przepadam za rysunkami Eduardo Risso, jednak dla przyzwoitości muszę wspomnieć, że to właśnie z Risso Trillo stworzył chyba najwięcej komiksów. A wracając do "Bird" warto zwrócić uwagę (a jakże) na rysunki Juana Bobillo. Pastelowe barwy w połączeniu z użyciem tuszu lawowanego (bądź farb wodnych - nie jestem aż takim specjalistą, żeby dokładnie to określić) oraz stylu rysownika daje naprawdę miły dla oka efekt. Oby fabularnie komiks dorównał oprawie graficznej a z pewnością będzie to jedna z ciekawszych premier tegorocznego WSK.

Nie muszę też chyba dodawać, że już w marcu kolejne dwie części "Koziorożca"?

Top 10 2007 r. i krótko o cenach

2008-02-05T08:33:00.001+01:00

Dziś przedstawiam dziesiątkę najlepszych, moim zdaniem, komiksów ubiegłego roku i krótkie podsumowanie. No to jedziemy.

Cromwell Stone
Rork – Powrót
Świat Edeny
Justyna. Historia O
Koziorożec – Obiekt
Przebiegłe dochodzenie Ottona i Watsona – Romantyzm
Koziorożec – Elektryczność
Międzyczas
44. Antologia Komiksu
Drastyczne przypadki

Rok 2007 uważam za nieco lepszy od poprzedniego. W końcu czytelnicy doczekali się powrotu, w wielkim stylu, komiksów Andreasa. "Cromwell Stone" poraża maestrią szczegółów. "Rork" natomiast w mistrzowski sposób wieńczy całą serię. Co prawda, dopatrzono się pewnych niedopracowań (lub jak wolą inni - błędów) ale nie przeszkadza to cieszyć się lekturą. Trzecie miejsce przyznałem rewelacyjnemu "Światu Edeny" - niczym nie skrępowana podróż mistrza Moebiusa począwszy od podróży wgłąb siebie po prezentację własnych fascynacji. Jak zwykle znakomicie zilustrowane.

Wśród wydawnictw wciąż prym wiedzie Egmont Polska. To właśnie Egmont, nie Kultura Gniewu, Timof czy Post, wydaje najwięcej i najlepszych komiksów. Niestety ostatnio Egmont nie promuje w ogóle rodzimej twórczości. Pod tym względem o niebo lepiej wypada Timof i Kultura Gniewu. Co ciekawe, i na pierwszy rzut oka niemożliwe, Egmont (podobnie jak Manzoku) wydaje komiksy tanio, w odróżnieniu od np. Muchy, Atroposu czy niektórych pozycji od Timofa. Do tej pory byłem względnie niewrażliwy na cenę. Jak się okazało - do czasu. W ubiegłym roku z zasady nie kupiłem dwóch komiksów, których byłem bardzo ciekaw. Pierwszy to "Deduktor" Nowakowskiego i Gałka, drugi to "Buty" Czubek-Spanowicz. W obu przypadkach cena albumów jest wręcz horrendalna, zupełnie nie przystająca do objętości komiksów. Każdy z albumów liczy około 60 stron i każdy kosztuje między 40-50 zł. W przypadku "Butów" można to tłumaczyć niezwykłą formą wydania. Mnie to nie przekonuje - chcę tylko przeczytać komiks. Na cholerę mi pudełko od butów i sznurówki? W przypadku "Deduktora" nie znajduję żadnego wytłumaczenia na taką cenę. Przepraszam bardzo ale każdy ma jakieś granice wytrzymałości. Ciekawe czy na takiej polityce cenowej zyskują wydawca i autor. Mocno wątpię. Widocznie nie zależało mi tak bardzo by wydać 50 zł na komiks o objętości 60 stron. Gdyby jednak każdy z nich kosztował między 30-35 zł z pewnością kupiłbym je bez większego zastanowienia. I sądzę, że takich osób byłoby więcej.

Witam :-)

2008-02-04T19:33:00.002+01:00

Witam wszystkich na moim blogu poświęconym komiksom. Mam zamiar dzielić się tutaj swoimi spostrzeżeniami zarówno na temat wydanych pozycji jak i dotyczącymi ogólnego podejścia do tej dziedziny sztuki.

Na początku garść definicji zaczerpniętych z Uniwersalnego słownika języka polskiego, tom 2, Warszawa 2003, s. 179.

komiks - historyjka obrazkowa z tekstem, zwykle o charakterze sensacyjnym lub humorystycznym

komiksowy - 1. odnoszący się do komiksu 2. prezentujący niski poziom artystyczny; szablonowy, uproszczony

Jeszcze trochę wody w Wiśle upłynie zanim komiks przestanie być postrzegany jako rozrywka dla dzieci i ćwierćinteligentów.